2 Μαρτίου 2007 ( Ιατρικές ιστορίες )

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
τηλεφωνήθηκα με την κολλητή μου την Νίνα. Και ανησύχησα όταν άκουσα ότι το αυτί της μαζεύει διάφορα υγρά που δεν στραγγίζονται ούτε με αντιβίωση. Κι άρχισα να φαντάζομαι, πώς θα έδειχνε με κάνουλα στον κρόταφο, αλλά μου είπε ότι ίσως κάνει τυμπανοπλαστική. Και ησύχασα.
Γιατί ξέρω πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια τέτοια επέμβαση. Και ξέρω και πώς να της συμπαρασταθώ.Και της το΄πα. Κι εκείνη άκουγε προσεκτικά την περίπτωση του Μπάμπη, που έκανε τυμπανοπλαστική, όχι εδώ αλλά στην Θεσσαλονίκη, που είχε έναν θείο γιατρό και οι συναδελφοί του θα πρόσεχαν τον ανηψιό.
Κι ο ανηψιός οδήγησε μέχρι εκεί και μετά δεν τον άφηναν να οδηγήσει μέχρι εδώ, και μπανταρισμένος καβάλησε αεροπλάνα και βαπόρια για να γυρίσει.
Και μας εξηγούσε, πώς για να φθάσουν στο τύμπανο, έκαναν κάθετη τομή στο πίσω μέρους του αυτιού, έπλασαν ότι έπλασαν και μετά ξανάραψαν το πτερύγιο στη θέση του.
Ξέχασα να πω αγαπητό μου ημερολόγιο, πως ο Μπάμπης ήταν ο φίλος της αδερφής μου. Και όταν ήρθε η ώρα να βγάλει τους επιδέσμους, της πρότεινε να πάνε μαζί Θεσσαλονίκη για να φέρει αυτή πίσω το αυτοκίνητο.
Η αδερφή μου σε μιά σπάνια κρίση αυτογνωσίας, πρότεινε να πάω μαζί για να μοιραστούμε τις ώρες οδήγησης, κι εγώ για να μην νιώθω ως κρατούσα φανόν, κάλεσα την ξαδέρφη μου για παρέα.

Καπαρώσαμε τετραθέσια κλινάμαξα , ξημερωθήκαμε Σαλόνικα και κίνησε ο Μπάμπης για το νοσοκομείο. Ώσπου να πιούμε έναν καφέ ( με γάλα, ζάχαρη και μπουγάτσα ον δε σάϊντ ) εγώ και η ξαδέρφη, επιστρέφει ο Μπάμπης αλαφιασμένος, χωρίς τους επιδέσμους, με εμφανείς γαϊδουροβελονιές στο αυτί και την αδερφή μου, να χειρονομεί έντονα πίσω από την πλάτη του να μην μιλήσουμε.
Γιατί το αυτί του ήταν ραμμένο 2-3 πόντους πιο κάτω από το άλλο .....
Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, οδηγώντας εναλλάξ οι ξαδερφούλες και μπαινοβγαίναμε σε χωριουδάκια γιατί προσπαθώντας να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα με συζήτηση χάναμε τις εξόδους. Κι από τον Βόλο και κάτω, παρά τις ιατρικές οδηγίες, οδήγησε ένας Μπάμπης ενετελώς τσαντισμένος.

Για λίγες μέρες, αγαπητό μου ημερολόγιο, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, είχαμε μόνιμη πηγή αστείων τα ασύμμετρα αυτιά του Μπάμπη και το ράψιμο που παρέπεμπε στο τέρας του Φρακενστάϊν. Γελάγαμε αφάνταστα μεταξύ μας, αλλά ποτέ μπροστά στον ίδιο. Γιατί ναι μεν τον πείραζε η θέση των αυτιών του, δίσταζε όμως να την διορθώσει. Ο Μπάμπης ζούσε ένα δράμα.

Κι όπως όλα τα δράματα, βρήκε την κάθαρσή του . Απρόσμενα. Σε ένα μπαράκι. Όπου, γυρνώντας στην θέση του , ο Μπάμπης πέρασε κάπως άτσαλα δίπλα από μιά κολώνα.
Κι όλα πάγωσαν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες.Εκτός από την μουσική. Και τους πρωταγωνιστές : τον Μπάμπη που έσκυψε να μαζέψει το αυτί του από το πάτωμα και την αδερφή μου που έσκυψε κι αγκάλιασε την κοιλιά της από τα γέλια.....
Και τρέξαμε στο νοσοκομείο, όπου ο Μπάμπης απέκτησε ένα σετ αξιοπρεπών αυτιών, αλλά έκανε πολύ πολύ καιρό να ξαναμιλήσει στην αδερφή μου. Επειδή ο Μπάμπης δεν έχει χιούμορ.

Ενώ η φίλη μου η Νίνα που έχει χιούμορ, αφού άκουσε αμίλητη την ιστορία του Μπάμπη, παριστάνοντας πολύ επιτυχημένα την σοβαρή, ( χαχαχα.... γελάω μόνη μου όσο το σκέφτομαι, αγαπητό μου ημερολόγιο ) είπε:
« Εγώ τυμπανοπλαστική δεν κάνω. Καλύτερα να κουφαθώ να μην σ’ακούω ».

Και μου τό ' κλεισε! Ενώ ξέρω ότι καταβάθος την καθυσήχασα . Πλήρως. ;)