Αγαπητό μου ημερολόγιο,
αρχίζει να με πιάνει πάλι αυτό που οι άλλοι αποκαλούν " μελαγχολία των εορτών" κι εγώ ονομάζω " παρατήστε με όλοι ήσυχη". Ως εκ τούτου :
Αποφασίζω και αναβάλλω τον εορτασμό χριστουγέννων/πρωτοχρονιάς για αργότερα που θα φτιάξει το κέφι μου.
Υ.Γ. να προμηθευτώ εγκαίρως DVD με θρίλλερ και σοκολατάκια...
5.12.06
5 Δεκεμβρίου 2006 ( Ατυχήματα)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)