Αγαπητό μου ημερολόγιο
της αδελφής μου αρέσει πολύ η κηπουρική . Έχει τριαντάφυλλα και κρεμμυδάκια στον κήπο της , ορχιδέες στο μπάνιο της και δέντρα στο σαλόνι της .
Η αδερφή μου , που ζει στο εξωτερικό , δέχθηκε επαγγελματική πρόταση να μεταφερθεί για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό του εξωτερικού . Κανόνισε λοιπόν κηπουρό για τον κήπο , την γειτόνισσα για τα φυτά εσωτερικού χώρου και έκλεισε διαμονή ( δίκλινο, μονόκλινο δεν μου λέει όσο και να ρωτώ ) για τα δεντράκια της σε ξενοδοχείο για bonsai .
Ανάμεσα στις άλλες υπηρεσίες που θα απολαμβάνουν τα δέντρα εκεί , είναι και μισάωρη καθημερινή συνομιλία με ειδικευμένα άτομα του προσωπικού. Τα δεντράκια της αδερφής μου , κατά το ιστορικό που τα συνοδεύει , είναι μεγαλωμένα ( που λέει ο λόγος ) σε ολλανδικό φυτώριο από γιαπωνέζους ειδικούς , εισήχθησαν στην αγγλία , και τα τελευταία χρόνια δέχονται μια σωστή ελληνοχριστιανική αγωγή . Σε τί γλώσσα λοιπόν , θα μιλάει το προσωπικό στα δεντράκια ώστε να μήν αναστατώνονται ; Η αδερφή μου πολύ ανησυχεί.....
εγώ πάλι ανησυχώ για την αδερφή μου....
Υ.Γ. να θυμηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο να δείξω το φυλλάδιο του ξενοδοχείου στον Σταμάτη...όταν του είχα πεί ότι το ikebana συμβουλεύει να επικοινωνείς με τα φυτά σου και να ακούς όσα έχουν να σου πούν ,είχε σχολιάσει : « εδώ δεν επικοινωνείς μαζί μου ... »
23.5.06
Μάϊος 2001 ( Πάσχα στα ξένα β' )
Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι και συγχίζομαι :
Και ήρθε η Νίνα από Ελλάδα κουβαλώντας μεταξύ άλλων : 1) μικρή αθώα -φαινομενικά - χειραποσκευή βάρους 37 κιλών , πεσκέσι από την μανούλα μου για τα ξενιτεμένα της , 2) σούβλα 3) τον τέως σύζυγό της για να κουβαλά τα Νο 1 & 2 γιατί η φίλη μου ταξιδεύει πάντα με στυλ και
4) συκωταριές και αντεράκια που τα είχε ζωστεί ως τρομοκράτης επειδή τότε ήταν η χρονιά που η ΕΟΚ προσπάθησε να επιβάλει κοκορετσοαπαγόρευση .
Και πήρε άδεια η Μπέλα και ο Πατ να σουβλιστεί αρνί στον κήπο τους και κάλεσαν επί τη ευκαιρία και την δημαρχίνα του χωριού που τις φάνηκε παράξενο το όλο σκηνικό . Και κανονίσαμε τις προσκλήσεις μας και μοιράσαμε τις δουλειές και είμασταν όλοι μες στην οργάνωση και την χαρά .
Και το Μεγάλο Σάββατο με βρήκε εμένα να τσουρεκοποιώ και να βάφω αυγά - κατά το πρόγραμμα - και την αδερφή μου , την Νίνα και τον τέως κύριο Νίνα να ψάχνουν τσαντάκια βίντατζ στο Πόρτο Μπέλο επειγόντως και εκτός προγράμματος αλλά ήσαν τρείς και ήμουν μία ...
Πάντως φτάσαμε το απόγευμα στο σπίτι της Μπέλας όπου μοιραστήκαμε και πάλι κατά το πρόγραμμα δίκαια τις δουλειές : Οι άντρες στην παμπ , η αδερφή μου και η Νίνα στους καναπέδες κι εγώ στην κουζίνα με την Μπέλα που μου δήλωσε ότι δεν έκανε τίποτε από τα προγραμματισμένα και δεν θα με βοηθήσει γιατί πολύ έχει αγχωθεί για την επιτυχία τής μάζωξης αλλά με εμπιστεύεται και μπορώ να κάνω ότι θέλω αρκεί να ακολουθώ τις συνταγές της...α , και να ανοίξω φύλο για μανιταρόπιτα που πολύ τις αρέσει αφού τελειώσω τις προγραμματισμένες δουλειές ...
Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θέλω να συγχιστώ πολύ , ούτε να γεμίσω όοοολες τις σελίδες σου κι έτσι δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες όπως την απαίτηση του καθενός να μαγειρέψω ( και το έκανα ) με άλλο τρόπο το μερτικό του στις λαθραία εισαχθείσες συκωταριές , στην εντελώς σουρεαλιστική άποψη ( λόγω τιμής υπάρχει !) της Μπέλας για την κατασκευή παστίτσιου και την αναισθησία αδερφής και Νίνας , που μόλις τολμούσα να κάνω παρατήρηση περί τεμπελιάς θύμιζαν την μανιταρόπιτα στην Μπέλα ....
Και ξημέρωσε το Πάσχα και μοιράσαμε πάλι δίκαια - λέει - τις δουλειές , εγώ στο σερβίρισμα/περιποίηση των καλεσμένων , οι άντρες στο ψήσιμο , η Μπέλα επί των δημοσίων σχέσεων και αδερφή και Νίνα επί των δημοσίων θεαμάτων ( δίδασκαν την ομήγυρη τσιφτετέλι....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο είπα δεν θα συγχιστώ κι έτσι δεν θα σκεφτώ καθόλου το ότι έσπασε (!) η σούβλα κι έπρεπε η δουλάρα ( εγώ ) να κόψει το αρνί κομμάτια για BBQ γιατί οι υπόλοιπες ήσαν λέει απασχολημένες , ούτε ότι πέρασε όλη η μέρα ακούγοντας τα δύο μοναδικά ελληνικά τραγούδια των οποίων τα λόγια γνώριζε ο Πάτ ( το τράβα μπρός της Αλίκης και το άντε γα@@σου ρε μα@@κω μένα με λένε Στεφανάκο , μου διαφεύγει ο καλλιτέχνης μα λόγω τιμής υπάρχει αυτό το τραγούδι ), ούτε θα αναφερθώ στην σύνθεση της παρέας όπου μεταξύ των άλλων ήσαν : ένας μαύρος μέλος κάποιου εθνοαπελευθερωτικού μετώπου -κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς , ένας εβραίος που προσπαθούσε να προσυλητήσει κόσμο , αρκετούς χορτοφάγους ινδούς που κόντεψαν να σκάσουν από το αρνί που έφαγαν , ένα ζευγάρι κινέζων gay με πολύ μπρίο, μία ηθοποιός σοβαρού ρεπερτορίου που ξεσάλωνε κι ένας σκύλος με ψυχολογικά προβλήματα ( ξέρεις τι είναι να ψάχνεις μέσα σε υγρά χόρτα για το αγαπημένο μπαλάκι αγριεμένου σκύλου μπας και ηρεμήσει ;) και δεν θα σκεφτώ το ότι όλο το χωριό έξω από το φράχτη έσπαγε πλάκα μαζί μας ....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , δεν θα σκεφτώ τίποτα από όσα με συγχίζουν .... ίσως όμως να μην είναι τυχαίο που μετά από αυτό το Πάσχα η Νίνα και ο τότε κύριος Νίνα χώρισαν , ο Πάτ και η Μπέλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στο διπλανό χωριό , το ζευγάρι των gay φίλων μας επισημοποίησε τον δεσμό του , ο μελαμψός φίλος μας αγνοείται , ο εβραίος ασπάστηκε τον βουδισμό , οι ινδοί άλλαξαν διατροφή , η ηθοποιός άλλαξε επάγγελμα και ο σκύλος γύρισε στην ψυχανάλυση .....
Μόνο εγώ παρέμεινα ίδια αγαπητό μου ημερολόγιο , μόνο εγώ ....
Και ήρθε η Νίνα από Ελλάδα κουβαλώντας μεταξύ άλλων : 1) μικρή αθώα -φαινομενικά - χειραποσκευή βάρους 37 κιλών , πεσκέσι από την μανούλα μου για τα ξενιτεμένα της , 2) σούβλα 3) τον τέως σύζυγό της για να κουβαλά τα Νο 1 & 2 γιατί η φίλη μου ταξιδεύει πάντα με στυλ και
4) συκωταριές και αντεράκια που τα είχε ζωστεί ως τρομοκράτης επειδή τότε ήταν η χρονιά που η ΕΟΚ προσπάθησε να επιβάλει κοκορετσοαπαγόρευση .
Και πήρε άδεια η Μπέλα και ο Πατ να σουβλιστεί αρνί στον κήπο τους και κάλεσαν επί τη ευκαιρία και την δημαρχίνα του χωριού που τις φάνηκε παράξενο το όλο σκηνικό . Και κανονίσαμε τις προσκλήσεις μας και μοιράσαμε τις δουλειές και είμασταν όλοι μες στην οργάνωση και την χαρά .
Και το Μεγάλο Σάββατο με βρήκε εμένα να τσουρεκοποιώ και να βάφω αυγά - κατά το πρόγραμμα - και την αδερφή μου , την Νίνα και τον τέως κύριο Νίνα να ψάχνουν τσαντάκια βίντατζ στο Πόρτο Μπέλο επειγόντως και εκτός προγράμματος αλλά ήσαν τρείς και ήμουν μία ...
Πάντως φτάσαμε το απόγευμα στο σπίτι της Μπέλας όπου μοιραστήκαμε και πάλι κατά το πρόγραμμα δίκαια τις δουλειές : Οι άντρες στην παμπ , η αδερφή μου και η Νίνα στους καναπέδες κι εγώ στην κουζίνα με την Μπέλα που μου δήλωσε ότι δεν έκανε τίποτε από τα προγραμματισμένα και δεν θα με βοηθήσει γιατί πολύ έχει αγχωθεί για την επιτυχία τής μάζωξης αλλά με εμπιστεύεται και μπορώ να κάνω ότι θέλω αρκεί να ακολουθώ τις συνταγές της...α , και να ανοίξω φύλο για μανιταρόπιτα που πολύ τις αρέσει αφού τελειώσω τις προγραμματισμένες δουλειές ...
Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θέλω να συγχιστώ πολύ , ούτε να γεμίσω όοοολες τις σελίδες σου κι έτσι δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες όπως την απαίτηση του καθενός να μαγειρέψω ( και το έκανα ) με άλλο τρόπο το μερτικό του στις λαθραία εισαχθείσες συκωταριές , στην εντελώς σουρεαλιστική άποψη ( λόγω τιμής υπάρχει !) της Μπέλας για την κατασκευή παστίτσιου και την αναισθησία αδερφής και Νίνας , που μόλις τολμούσα να κάνω παρατήρηση περί τεμπελιάς θύμιζαν την μανιταρόπιτα στην Μπέλα ....
Και ξημέρωσε το Πάσχα και μοιράσαμε πάλι δίκαια - λέει - τις δουλειές , εγώ στο σερβίρισμα/περιποίηση των καλεσμένων , οι άντρες στο ψήσιμο , η Μπέλα επί των δημοσίων σχέσεων και αδερφή και Νίνα επί των δημοσίων θεαμάτων ( δίδασκαν την ομήγυρη τσιφτετέλι....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο είπα δεν θα συγχιστώ κι έτσι δεν θα σκεφτώ καθόλου το ότι έσπασε (!) η σούβλα κι έπρεπε η δουλάρα ( εγώ ) να κόψει το αρνί κομμάτια για BBQ γιατί οι υπόλοιπες ήσαν λέει απασχολημένες , ούτε ότι πέρασε όλη η μέρα ακούγοντας τα δύο μοναδικά ελληνικά τραγούδια των οποίων τα λόγια γνώριζε ο Πάτ ( το τράβα μπρός της Αλίκης και το άντε γα@@σου ρε μα@@κω μένα με λένε Στεφανάκο , μου διαφεύγει ο καλλιτέχνης μα λόγω τιμής υπάρχει αυτό το τραγούδι ), ούτε θα αναφερθώ στην σύνθεση της παρέας όπου μεταξύ των άλλων ήσαν : ένας μαύρος μέλος κάποιου εθνοαπελευθερωτικού μετώπου -κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς , ένας εβραίος που προσπαθούσε να προσυλητήσει κόσμο , αρκετούς χορτοφάγους ινδούς που κόντεψαν να σκάσουν από το αρνί που έφαγαν , ένα ζευγάρι κινέζων gay με πολύ μπρίο, μία ηθοποιός σοβαρού ρεπερτορίου που ξεσάλωνε κι ένας σκύλος με ψυχολογικά προβλήματα ( ξέρεις τι είναι να ψάχνεις μέσα σε υγρά χόρτα για το αγαπημένο μπαλάκι αγριεμένου σκύλου μπας και ηρεμήσει ;) και δεν θα σκεφτώ το ότι όλο το χωριό έξω από το φράχτη έσπαγε πλάκα μαζί μας ....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , δεν θα σκεφτώ τίποτα από όσα με συγχίζουν .... ίσως όμως να μην είναι τυχαίο που μετά από αυτό το Πάσχα η Νίνα και ο τότε κύριος Νίνα χώρισαν , ο Πάτ και η Μπέλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στο διπλανό χωριό , το ζευγάρι των gay φίλων μας επισημοποίησε τον δεσμό του , ο μελαμψός φίλος μας αγνοείται , ο εβραίος ασπάστηκε τον βουδισμό , οι ινδοί άλλαξαν διατροφή , η ηθοποιός άλλαξε επάγγελμα και ο σκύλος γύρισε στην ψυχανάλυση .....
Μόνο εγώ παρέμεινα ίδια αγαπητό μου ημερολόγιο , μόνο εγώ ....
8.5.06
Απρίλιος 2001 ( Πάσχα στα ξένα α' )
Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι :
Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .
Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).
Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.
Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...
Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .
Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).
Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.
Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...
4.5.06
4 Μαϊου 2006 ( έξοχη εξοχή)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
αναθεματίζω τις βόλτες στα πάρκα με ψιλόβροχο , το χορτάρι των πάρκων που γίνονται οι βόλτες, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που δεν σε υπακούν όταν βολτάρεις στο χορτάρι των πάρκων και την ιδέα μου να βγάλω τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου για να κόψω βόλτες στο χορτάρι του πάρκου ενώ η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρου . Έτσι εκαταστάθην κλεινήρης ( με ει εκ του "κλείστηκα μέσα και αργοπεθαίνω από *%##@* γρίππη"). Περαστικά μου...
αναθεματίζω τις βόλτες στα πάρκα με ψιλόβροχο , το χορτάρι των πάρκων που γίνονται οι βόλτες, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που δεν σε υπακούν όταν βολτάρεις στο χορτάρι των πάρκων και την ιδέα μου να βγάλω τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου για να κόψω βόλτες στο χορτάρι του πάρκου ενώ η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρου . Έτσι εκαταστάθην κλεινήρης ( με ει εκ του "κλείστηκα μέσα και αργοπεθαίνω από *%##@* γρίππη"). Περαστικά μου...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)