Αγαπητό μου ημερολόγιο,
αρχίζει να με πιάνει πάλι αυτό που οι άλλοι αποκαλούν " μελαγχολία των εορτών" κι εγώ ονομάζω " παρατήστε με όλοι ήσυχη". Ως εκ τούτου :
Αποφασίζω και αναβάλλω τον εορτασμό χριστουγέννων/πρωτοχρονιάς για αργότερα που θα φτιάξει το κέφι μου.
Υ.Γ. να προμηθευτώ εγκαίρως DVD με θρίλλερ και σοκολατάκια...
5.12.06
5 Δεκεμβρίου 2006 ( Ατυχήματα)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
25.10.06
25 Οκτωβρίου 2006 ( Εκλογές ετεροδημοτών)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Το προπερασμένο Σαββατιάτικο πρωϊνό, ο αδερφός μου έριξε την ιδέα :
« Προλαβαίνουμε το απογευματινό πλοίο, πάμε στο νησί, ψηφίζουμε, γυρνάμε αύριο βράδυ και πέρνω δυό μέρες άδεια. Τί λέτε ;»
Η μητέρα μου, είπε , ότι είναι καλή εποχή για να κλαδέψει τον κισσό και τις τζατζαμινιές .
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά μου , είπε, ότι βαρέθηκε να ψηφίζει συνέχεια στο νησί και φέτος να ψηφίσουμε κάπου ορεινά.
Εγώ τους είπα στο καλό να πάνε , αλλά κατέβασαν μούτρα ομαδικά και είπαν αν δεν πάω δεν πάνε κι αν δεν πάνε θα με κάνουν να μετανιώσω που δεν ήθελα να πάω και δεν πήγαν . Και λύγισα.
Και πήγαμε στο νησί και η μέρα ήταν θαυμάσια και ασκήσαμε το εκλογικό μας καθήκον , εκτός της γιαγιάς που αποφάσισε να ακούσει τσάρλεστον μουσική από το γραμμόφωνο κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες.
Με την δύση του ήλιου και την ανακοίνωση ότι στο νησί θα υπάρξει δεύτερος εκλογικός γύρος , ο αδερφός μου έριξε άλλη ιδέα :
«Μένουμε ως την άλλη Κυριακή, ψηφίζουμε και πέρνω άλλες δυό μέρες άδεια. Τι λέτε; »
Η μητέρα μου, είπε , ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τον υπόλοιπο κήπο.
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά είπε ότι ήδη είχε κανονίσει με φιλενάδες της να πάνε για ξεφάντωμα στο πανηγύρι του Αγίου .
Εγώ είπα ότι έχουμε έρθει μόνο με τα ρούχα που φοράμε και να λογικευτούμε. Κανείς δεν πτοήθηκε . Και μείναμε.
Τρίτη πρωϊ , υπέροχου καιρού επιτρέποντος, αποφασίσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, όλα μαζί μιά κι έξω. Η εναλλακτική ενδυματολογική πρόταση για την περίσταση ήταν μαγιώ και σεντόνια φορεμένα ως χλαμύδες.
Πολύ το διασκεδάζαμε τριγυρίζοντας έτσι, ώσπου η μητέρα αποφάσισε πως το δεξί κλαδί τής ροδιάς στην άκρη του κήπου προσβάλει την αισθητική της και πρέπει να κοπεί.
Η αδερφή μου , είπε αχ ναι! αχ ναι!
Ο αδερφός μου, είπε, πως αυτός έχει όλες τις καλές ιδέες και δεν μπορεί να διεκπεραιώνει τα πάντα.
Η γιαγιά μου, είπε, να κόψουμε ολόκληρη την ροδιά και να φυτέψουμε μπανάνες που τις αρέσουν.
Εγώ είπα ότι το δεξί κλαδί της ροδιάς στην άκρη του κήπου είναι δυό στρέμματα μακρυά και κανέναν δεν ενοχλεί και να μην το ενοχλήσουμε κι εμείς, αλλά οι υπόλοιποι ήδη με έσπρωχναν προς την ροδιά κουβαλώντας το πριόνι και την παλιά, ξύλινη σκάλα.
Και ανέβηκα στην παλιά, ξύλινη, σάπια σκάλα κι έσπασε το πάνω σκαλί και πήρα σβάρνα τα υπόλοιπα και σκίστηκε στο σεντόνι μου κατά πλάτος και το πόδι μου κατά μήκος στις λάμες που συγκρατούσαν τα παλιά, ξύλινα, σάπια σκαλιά .
Η μητέρα μου, είπε ότι το κατάλαβε πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω την δουλειά.
Η αδερφή μου, είπε αχ όχι! αχ όχι !
Ο αδερφός μου, είπε πως μάλλον πήρα βάρος.
Η γιαγιά μου, είπε πως χάλασα το σετ των σεντονιών.
Εγώ είπα άουτς! και πριν αποφασίσω αν θα κλάψω, θα γελάσω ή θα τους βρίσω, με έσπρωχναν προς το σπίτι τρομαγμένοι από το μπόλικο αίμα.
Η μητέρα μου, είπε, πώς πρέπει να κάνω αντιτετανικό ορό.
Η αδερφή μου , είπε, πως κανείς μας δεν ξέρει να κάνει ενέσεις.
Ο αδερφός μου, είπε, πως είναι θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε να κάνουμε ενέσεις.
Η γιαγιά, είπε να με κλείσουν στην αποθήκη πριν αρχίσω να αφρίζω και να δαγκώνω όπως το σκυλί τού γείτονα προπολεμικά.
Εγώ είπα ότι όντως θα τους δαγκώσω αν δεν σωπάσουν.
Η μητέρα μου, με κοίταξε ανήσυχη. Kαλύτερα να την πάμε στο νοσοκομείο είπε.
Μετά τις πρώτες βοήθειες να την κοιτάξει και ψυχίατρος είπε η αδερφή μου.
Καλύτερα να την πάμε πρώτα στον ψυχίατρο είπε ο αδερφός μου.
Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμφανιστώ δημόσια φορώντας λουλουδάτο σεντόνι, είπα εγώ.
Προκειμένου να πάψω την γκρίνια , ευχαρίστως μού δίνει το δικό της ριγέ σεντόνι, είπε η γιαγιά μου.
Εκείνη την στιγμή έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω εξ αρχής: έβαλα τα κλάματα. Κι έκλεισαν τα στόματα κι άνοιξαν οι αγκαλιές. Κι όχι μόνο με συνόδευσαν όλοι μαζί στο νοσοκομείο, αφού στέγνωσαν τα ρούχα μας - χωρίς άλλες αντιρρήσεις - αλλά το κανάκεμα συνεχίστηκε καθ'όλην την εκδρομή μας.
Φαντάσου, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δεν σχολίασαν ούτε καν την απόφασή μου να μαζέψω κοχύλια με την γιαγιά στην παραλία αντί να πάω να ψηφίσω...
Το προπερασμένο Σαββατιάτικο πρωϊνό, ο αδερφός μου έριξε την ιδέα :
« Προλαβαίνουμε το απογευματινό πλοίο, πάμε στο νησί, ψηφίζουμε, γυρνάμε αύριο βράδυ και πέρνω δυό μέρες άδεια. Τί λέτε ;»
Η μητέρα μου, είπε , ότι είναι καλή εποχή για να κλαδέψει τον κισσό και τις τζατζαμινιές .
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά μου , είπε, ότι βαρέθηκε να ψηφίζει συνέχεια στο νησί και φέτος να ψηφίσουμε κάπου ορεινά.
Εγώ τους είπα στο καλό να πάνε , αλλά κατέβασαν μούτρα ομαδικά και είπαν αν δεν πάω δεν πάνε κι αν δεν πάνε θα με κάνουν να μετανιώσω που δεν ήθελα να πάω και δεν πήγαν . Και λύγισα.
Και πήγαμε στο νησί και η μέρα ήταν θαυμάσια και ασκήσαμε το εκλογικό μας καθήκον , εκτός της γιαγιάς που αποφάσισε να ακούσει τσάρλεστον μουσική από το γραμμόφωνο κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες.
Με την δύση του ήλιου και την ανακοίνωση ότι στο νησί θα υπάρξει δεύτερος εκλογικός γύρος , ο αδερφός μου έριξε άλλη ιδέα :
«Μένουμε ως την άλλη Κυριακή, ψηφίζουμε και πέρνω άλλες δυό μέρες άδεια. Τι λέτε; »
Η μητέρα μου, είπε , ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τον υπόλοιπο κήπο.
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά είπε ότι ήδη είχε κανονίσει με φιλενάδες της να πάνε για ξεφάντωμα στο πανηγύρι του Αγίου .
Εγώ είπα ότι έχουμε έρθει μόνο με τα ρούχα που φοράμε και να λογικευτούμε. Κανείς δεν πτοήθηκε . Και μείναμε.
Τρίτη πρωϊ , υπέροχου καιρού επιτρέποντος, αποφασίσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, όλα μαζί μιά κι έξω. Η εναλλακτική ενδυματολογική πρόταση για την περίσταση ήταν μαγιώ και σεντόνια φορεμένα ως χλαμύδες.
Πολύ το διασκεδάζαμε τριγυρίζοντας έτσι, ώσπου η μητέρα αποφάσισε πως το δεξί κλαδί τής ροδιάς στην άκρη του κήπου προσβάλει την αισθητική της και πρέπει να κοπεί.
Η αδερφή μου , είπε αχ ναι! αχ ναι!
Ο αδερφός μου, είπε, πως αυτός έχει όλες τις καλές ιδέες και δεν μπορεί να διεκπεραιώνει τα πάντα.
Η γιαγιά μου, είπε, να κόψουμε ολόκληρη την ροδιά και να φυτέψουμε μπανάνες που τις αρέσουν.
Εγώ είπα ότι το δεξί κλαδί της ροδιάς στην άκρη του κήπου είναι δυό στρέμματα μακρυά και κανέναν δεν ενοχλεί και να μην το ενοχλήσουμε κι εμείς, αλλά οι υπόλοιποι ήδη με έσπρωχναν προς την ροδιά κουβαλώντας το πριόνι και την παλιά, ξύλινη σκάλα.
Και ανέβηκα στην παλιά, ξύλινη, σάπια σκάλα κι έσπασε το πάνω σκαλί και πήρα σβάρνα τα υπόλοιπα και σκίστηκε στο σεντόνι μου κατά πλάτος και το πόδι μου κατά μήκος στις λάμες που συγκρατούσαν τα παλιά, ξύλινα, σάπια σκαλιά .
Η μητέρα μου, είπε ότι το κατάλαβε πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω την δουλειά.
Η αδερφή μου, είπε αχ όχι! αχ όχι !
Ο αδερφός μου, είπε πως μάλλον πήρα βάρος.
Η γιαγιά μου, είπε πως χάλασα το σετ των σεντονιών.
Εγώ είπα άουτς! και πριν αποφασίσω αν θα κλάψω, θα γελάσω ή θα τους βρίσω, με έσπρωχναν προς το σπίτι τρομαγμένοι από το μπόλικο αίμα.
Η μητέρα μου, είπε, πώς πρέπει να κάνω αντιτετανικό ορό.
Η αδερφή μου , είπε, πως κανείς μας δεν ξέρει να κάνει ενέσεις.
Ο αδερφός μου, είπε, πως είναι θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε να κάνουμε ενέσεις.
Η γιαγιά, είπε να με κλείσουν στην αποθήκη πριν αρχίσω να αφρίζω και να δαγκώνω όπως το σκυλί τού γείτονα προπολεμικά.
Εγώ είπα ότι όντως θα τους δαγκώσω αν δεν σωπάσουν.
Η μητέρα μου, με κοίταξε ανήσυχη. Kαλύτερα να την πάμε στο νοσοκομείο είπε.
Μετά τις πρώτες βοήθειες να την κοιτάξει και ψυχίατρος είπε η αδερφή μου.
Καλύτερα να την πάμε πρώτα στον ψυχίατρο είπε ο αδερφός μου.
Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμφανιστώ δημόσια φορώντας λουλουδάτο σεντόνι, είπα εγώ.
Προκειμένου να πάψω την γκρίνια , ευχαρίστως μού δίνει το δικό της ριγέ σεντόνι, είπε η γιαγιά μου.
Εκείνη την στιγμή έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω εξ αρχής: έβαλα τα κλάματα. Κι έκλεισαν τα στόματα κι άνοιξαν οι αγκαλιές. Κι όχι μόνο με συνόδευσαν όλοι μαζί στο νοσοκομείο, αφού στέγνωσαν τα ρούχα μας - χωρίς άλλες αντιρρήσεις - αλλά το κανάκεμα συνεχίστηκε καθ'όλην την εκδρομή μας.
Φαντάσου, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δεν σχολίασαν ούτε καν την απόφασή μου να μαζέψω κοχύλια με την γιαγιά στην παραλία αντί να πάω να ψηφίσω...
5.10.06
5 Οκτωβρίο 2006 ( Ζώδιο παρορμητικό )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
Ο κόσμος είναι άδικος . Το σόϊ σύσσωμο μ' έβαλε στην οικογενειακή μαύρη λίστα και δεν είναι καν δικό μου φταίξιμο!
Φταίω εγώ που σώνει και καλά έπρεπε να παρευρεθώ για συμπαράσταση, λέει, στην εκταφή της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ πού είχαμε μαζευτεί 6-7 γυναίκες για συμπαράσταση ,ξαναλέει , που είχαμε καιρό να τα πούμε μεταξύ μας ;
Φταίω εγώ που ο κύριος που έκανε την εκσκαφή δεν βρήκε ενδιαφέρον στην συζήτησή μας και εκνευρίστηκε από το μπλαμπλά και από την θεία Τασία που επέμενε να βγαίνει σε κομμάτια ;
Φταίω εγώ που ξεστόμισε με υποτιμητικό ύφος εκείνο το : " δεν αφήνετε την πάρλα κυρίες μου και κοιτάξτε να δώσετε κα'να χέρι" ;
Φταίω εγώ που είμαι αναγκασμένη - εκ ζωδίου - να φέρομαι παρορμητικά;
Φταίω εγώ που έσκυψα, σήκωσα και του έτεινα το χέρι της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ που η ξαδέρφη μου λιποθύμισε ακριβώς πάνω από την υπόλοιπη θεία Τασία και τον κύριο εκσκαφέα;
Γιατί πρέπει να φταίω εγώ για όλα; ε; ΓΙΑΤΙ;
Υ.Γ. Μεταξύ μας , πάντως αγαπητό μου ημερολόγιο , πολύ διασκέδασα και είμαι σίγουρη πως τό ίδιο καλά πέρασε από κεί που μας έβλεπε και η γλυκειά μου καλαμπουρτζού θεία Τασία ...
Ο κόσμος είναι άδικος . Το σόϊ σύσσωμο μ' έβαλε στην οικογενειακή μαύρη λίστα και δεν είναι καν δικό μου φταίξιμο!
Φταίω εγώ που σώνει και καλά έπρεπε να παρευρεθώ για συμπαράσταση, λέει, στην εκταφή της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ πού είχαμε μαζευτεί 6-7 γυναίκες για συμπαράσταση ,ξαναλέει , που είχαμε καιρό να τα πούμε μεταξύ μας ;
Φταίω εγώ που ο κύριος που έκανε την εκσκαφή δεν βρήκε ενδιαφέρον στην συζήτησή μας και εκνευρίστηκε από το μπλαμπλά και από την θεία Τασία που επέμενε να βγαίνει σε κομμάτια ;
Φταίω εγώ που ξεστόμισε με υποτιμητικό ύφος εκείνο το : " δεν αφήνετε την πάρλα κυρίες μου και κοιτάξτε να δώσετε κα'να χέρι" ;
Φταίω εγώ που είμαι αναγκασμένη - εκ ζωδίου - να φέρομαι παρορμητικά;
Φταίω εγώ που έσκυψα, σήκωσα και του έτεινα το χέρι της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ που η ξαδέρφη μου λιποθύμισε ακριβώς πάνω από την υπόλοιπη θεία Τασία και τον κύριο εκσκαφέα;
Γιατί πρέπει να φταίω εγώ για όλα; ε; ΓΙΑΤΙ;
Υ.Γ. Μεταξύ μας , πάντως αγαπητό μου ημερολόγιο , πολύ διασκέδασα και είμαι σίγουρη πως τό ίδιο καλά πέρασε από κεί που μας έβλεπε και η γλυκειά μου καλαμπουρτζού θεία Τασία ...
17.9.06
17 Σεπτεμβρίου 2006 ( Ομολογίες)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
υπέπεσα στο αμάρτημα της ζήλιας και του φθόνου : Ζηλεύω όσους καθημερινά καταγράφουν στα δικά τους ημερολόγια χιλιάδες ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς. Φθονώ όσους καθημερινά ανακαλύπτουν γεγονότα , σχολιάζουν καταστάσεις και προβληματίζονται επ' αυτών , διανθίζοντας τις σελίδες τους με φωτογραφίες και ανάλογη μουσική ( πολύ ζηλεύω όταν βάζουν και μουσική , ιδίως χορευτική ). Πού τα σκέφτονται όλοι αυτοί όλα αυτά;
Η φίλη μου η Νίνα λέει να μην ανησυχώ. Είναι που είμαι,λέει, στην κοσμάρα μου , λέει, και δεν σκέφτομαι καθόλου , λέει, και τίποτε δεν με προβληματίζει, λέει. Μα πώς μπορεί να το λέει αυτό; Δεν είμαι εγώ σκεπτόμενη και προβληματική;
Για να μου φτιάξει το κέφι η Νίνα και να μου δώσει κίνητρα για προβλήματα , αναμόρφωσε την εικόνα σου αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως οι σκέψεις, η χορευτική μουσική και τα προβλήματα δεν ήρθαν.
Αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ποτέ δεν θα γίνεις ένα ημερολόγιο σοφιστικέ. Πρέπει να αρκεστείς στο φιστικέ...
Υ.Γ. Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Νίνα για το σοκολατορολόι μου και να αγοράσω ροζ λουκούμια.
υπέπεσα στο αμάρτημα της ζήλιας και του φθόνου : Ζηλεύω όσους καθημερινά καταγράφουν στα δικά τους ημερολόγια χιλιάδες ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς. Φθονώ όσους καθημερινά ανακαλύπτουν γεγονότα , σχολιάζουν καταστάσεις και προβληματίζονται επ' αυτών , διανθίζοντας τις σελίδες τους με φωτογραφίες και ανάλογη μουσική ( πολύ ζηλεύω όταν βάζουν και μουσική , ιδίως χορευτική ). Πού τα σκέφτονται όλοι αυτοί όλα αυτά;
Η φίλη μου η Νίνα λέει να μην ανησυχώ. Είναι που είμαι,λέει, στην κοσμάρα μου , λέει, και δεν σκέφτομαι καθόλου , λέει, και τίποτε δεν με προβληματίζει, λέει. Μα πώς μπορεί να το λέει αυτό; Δεν είμαι εγώ σκεπτόμενη και προβληματική;
Για να μου φτιάξει το κέφι η Νίνα και να μου δώσει κίνητρα για προβλήματα , αναμόρφωσε την εικόνα σου αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως οι σκέψεις, η χορευτική μουσική και τα προβλήματα δεν ήρθαν.
Αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ποτέ δεν θα γίνεις ένα ημερολόγιο σοφιστικέ. Πρέπει να αρκεστείς στο φιστικέ...
Υ.Γ. Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Νίνα για το σοκολατορολόι μου και να αγοράσω ροζ λουκούμια.
25.8.06
25 Αυγούστου 2006 ( Βγαίνει η βαρκούλα; )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
Ο μπάρμπα Μεμάς, ο άντρας τής πρώτης ξαδέρφης τής μητέρας μου, μάς μήνυσε ότι θέλει να ξέρει πότε ακριβώς θα πάμε στο νησί για να τον βοηθήσουμε στον τρύγο όπως και πέρυσι.... και βέβαια θα μας ανταμοίψει με βαρκάδα στον Δία , όπως και πέρυσι.... Κι εμείς αντιμηνύσαμε ότι θέλουμε να ζήσουμε το νησί με τα πρωτοβρόχια και θα αργήσουμε να πάμε και να μαζέψει τα σταφύλια μόνος του να μην μπάσουν νερό και δεν γίνει το υπέροχο κρασί του τόσο υπέροχο.
Να εξηγηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο: Δεν φοβηθήκαμε τον τρύγο... μας αρέσει ο τρύγος... ο τρύγος στο νησί είναι πανηγύρι! Και δεν αρνηθήκαμε βοήθεια σε κάποιον ταλαίπωρο θείο αγρότη, μα στον συνταξιούχο καπετάνιο και λιγουλάκι εκκεντρικό θείο που έχει αναπτύξει (;) εντελώς δικό του σύστημα περισυλλογής /πατήματος των σταφυλιών και δική του μέθοδο παρασκευής ξύ..κρασιού .
Το κακό είναι πώς πιά δεν βρίσκει εργάτες. (τα νέα κυκλοφορούν γρήγορα στο νησί) και τα τελευταία χρόνια βασίζεται στους συγγενείς .....
Το καλό είναι το καθιερωμένο τραπέζωμα όλων όσων συμμετέχουν . Η θεία μου η Ρεγγίνα, κα-τα-πλη-κτι-κή μαγείρισσα, ετοιμάζει τα καλά του θεού και στρώνει το τραπέζι στην αυλή του παλιού σπιτιού κάτω από τον ίσκιο της περγουλιάς. Ειδυλλιακό σκηνικό με άπλετη θέα στην ατραξιόν της ημέρας ... το πάτημα των σταφυλιών από τον θείο, με βατραχοπέδιλα στην μπανιέρα που έχει διαμορφώσει κατά το σύστημά του.
Και σκέψου αγαπητό μου ημερολόγιο ότι το σπίτι , πατρικό και προικώο της θείας Ρεγγίνας , διαθέτει λινό στο κατώϊ... είναι βλέπεις από τα λίγα σπίτια που δεν γκρέμισε ο σεισμός του ΄53.
Έτσι όμως καταλάβαμε πόσο η θεία μας αγαπάει τον θείο... ότι δεν έκανε ο σεισμός στο σπίτι το έκανε ο μπάρμπα Μεμάς πέρυσι που έβγαλε την βάρκα που έφτιαχνε για χρόνια μόνος του στο κατώϊ..... Κατάλαβε λίγο αργά πώς κάτι κάπου είχε υπολογίσει λάθος και η βάρκα βγήκε πολύ μεγαλύτερη από το αναμενόμενο . Και επενέβει τολμηρά στην αρχιτεκτονική του σπιτιού με βαριοπούλα .
Πέρυσι ως επιπλέον ανταμοιβή για την βοήθειά μας ανακοίνωσε βαρκάδα στον Δία , το ερημονήσι με το εκκλησάκι της Παναγίας....
Μα αυτό θα το καταγράψω - μόλις και αν βρω το κουράγιο- σε άλλη σελίδα σου αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Ο μπάρμπα Μεμάς, ο άντρας τής πρώτης ξαδέρφης τής μητέρας μου, μάς μήνυσε ότι θέλει να ξέρει πότε ακριβώς θα πάμε στο νησί για να τον βοηθήσουμε στον τρύγο όπως και πέρυσι.... και βέβαια θα μας ανταμοίψει με βαρκάδα στον Δία , όπως και πέρυσι.... Κι εμείς αντιμηνύσαμε ότι θέλουμε να ζήσουμε το νησί με τα πρωτοβρόχια και θα αργήσουμε να πάμε και να μαζέψει τα σταφύλια μόνος του να μην μπάσουν νερό και δεν γίνει το υπέροχο κρασί του τόσο υπέροχο.
Να εξηγηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο: Δεν φοβηθήκαμε τον τρύγο... μας αρέσει ο τρύγος... ο τρύγος στο νησί είναι πανηγύρι! Και δεν αρνηθήκαμε βοήθεια σε κάποιον ταλαίπωρο θείο αγρότη, μα στον συνταξιούχο καπετάνιο και λιγουλάκι εκκεντρικό θείο που έχει αναπτύξει (;) εντελώς δικό του σύστημα περισυλλογής /πατήματος των σταφυλιών και δική του μέθοδο παρασκευής ξύ..κρασιού .
Το κακό είναι πώς πιά δεν βρίσκει εργάτες. (τα νέα κυκλοφορούν γρήγορα στο νησί) και τα τελευταία χρόνια βασίζεται στους συγγενείς .....
Το καλό είναι το καθιερωμένο τραπέζωμα όλων όσων συμμετέχουν . Η θεία μου η Ρεγγίνα, κα-τα-πλη-κτι-κή μαγείρισσα, ετοιμάζει τα καλά του θεού και στρώνει το τραπέζι στην αυλή του παλιού σπιτιού κάτω από τον ίσκιο της περγουλιάς. Ειδυλλιακό σκηνικό με άπλετη θέα στην ατραξιόν της ημέρας ... το πάτημα των σταφυλιών από τον θείο, με βατραχοπέδιλα στην μπανιέρα που έχει διαμορφώσει κατά το σύστημά του.
Και σκέψου αγαπητό μου ημερολόγιο ότι το σπίτι , πατρικό και προικώο της θείας Ρεγγίνας , διαθέτει λινό στο κατώϊ... είναι βλέπεις από τα λίγα σπίτια που δεν γκρέμισε ο σεισμός του ΄53.
Έτσι όμως καταλάβαμε πόσο η θεία μας αγαπάει τον θείο... ότι δεν έκανε ο σεισμός στο σπίτι το έκανε ο μπάρμπα Μεμάς πέρυσι που έβγαλε την βάρκα που έφτιαχνε για χρόνια μόνος του στο κατώϊ..... Κατάλαβε λίγο αργά πώς κάτι κάπου είχε υπολογίσει λάθος και η βάρκα βγήκε πολύ μεγαλύτερη από το αναμενόμενο . Και επενέβει τολμηρά στην αρχιτεκτονική του σπιτιού με βαριοπούλα .
Πέρυσι ως επιπλέον ανταμοιβή για την βοήθειά μας ανακοίνωσε βαρκάδα στον Δία , το ερημονήσι με το εκκλησάκι της Παναγίας....
Μα αυτό θα το καταγράψω - μόλις και αν βρω το κουράγιο- σε άλλη σελίδα σου αγαπημένο μου ημερολόγιο.
21.6.06
21 Ιουνίου 2006 ( Υπονοούμενα ....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
Τηλεφώνησε η θεία Ξενοδίκη και μού είπε αυτολεξί : « είμαι πολύ στεναχωρημένη, ο θείος ο Διονύσης δεν είναι καθόλου καλά , τον κηδεύουμε αύριο ».
Ομολογώ πως αναστατώθηκα με το υπονοούμενό της και δεν θα γράψω πολλά... άλλωστε πρέπει να τηλεφωνήσω να ρωτήσω αν καλυτέρευσε ο θείος ....
Τηλεφώνησε η θεία Ξενοδίκη και μού είπε αυτολεξί : « είμαι πολύ στεναχωρημένη, ο θείος ο Διονύσης δεν είναι καθόλου καλά , τον κηδεύουμε αύριο ».
Ομολογώ πως αναστατώθηκα με το υπονοούμενό της και δεν θα γράψω πολλά... άλλωστε πρέπει να τηλεφωνήσω να ρωτήσω αν καλυτέρευσε ο θείος ....
29.5.06
29 Μαϊου 2006 ( Αδελφικές ανησυχίες )
Αγαπητό μου ημερολόγιο
της αδελφής μου αρέσει πολύ η κηπουρική . Έχει τριαντάφυλλα και κρεμμυδάκια στον κήπο της , ορχιδέες στο μπάνιο της και δέντρα στο σαλόνι της .
Η αδερφή μου , που ζει στο εξωτερικό , δέχθηκε επαγγελματική πρόταση να μεταφερθεί για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό του εξωτερικού . Κανόνισε λοιπόν κηπουρό για τον κήπο , την γειτόνισσα για τα φυτά εσωτερικού χώρου και έκλεισε διαμονή ( δίκλινο, μονόκλινο δεν μου λέει όσο και να ρωτώ ) για τα δεντράκια της σε ξενοδοχείο για bonsai .
Ανάμεσα στις άλλες υπηρεσίες που θα απολαμβάνουν τα δέντρα εκεί , είναι και μισάωρη καθημερινή συνομιλία με ειδικευμένα άτομα του προσωπικού. Τα δεντράκια της αδερφής μου , κατά το ιστορικό που τα συνοδεύει , είναι μεγαλωμένα ( που λέει ο λόγος ) σε ολλανδικό φυτώριο από γιαπωνέζους ειδικούς , εισήχθησαν στην αγγλία , και τα τελευταία χρόνια δέχονται μια σωστή ελληνοχριστιανική αγωγή . Σε τί γλώσσα λοιπόν , θα μιλάει το προσωπικό στα δεντράκια ώστε να μήν αναστατώνονται ; Η αδερφή μου πολύ ανησυχεί.....
εγώ πάλι ανησυχώ για την αδερφή μου....
Υ.Γ. να θυμηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο να δείξω το φυλλάδιο του ξενοδοχείου στον Σταμάτη...όταν του είχα πεί ότι το ikebana συμβουλεύει να επικοινωνείς με τα φυτά σου και να ακούς όσα έχουν να σου πούν ,είχε σχολιάσει : « εδώ δεν επικοινωνείς μαζί μου ... »
της αδελφής μου αρέσει πολύ η κηπουρική . Έχει τριαντάφυλλα και κρεμμυδάκια στον κήπο της , ορχιδέες στο μπάνιο της και δέντρα στο σαλόνι της .
Η αδερφή μου , που ζει στο εξωτερικό , δέχθηκε επαγγελματική πρόταση να μεταφερθεί για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό του εξωτερικού . Κανόνισε λοιπόν κηπουρό για τον κήπο , την γειτόνισσα για τα φυτά εσωτερικού χώρου και έκλεισε διαμονή ( δίκλινο, μονόκλινο δεν μου λέει όσο και να ρωτώ ) για τα δεντράκια της σε ξενοδοχείο για bonsai .
Ανάμεσα στις άλλες υπηρεσίες που θα απολαμβάνουν τα δέντρα εκεί , είναι και μισάωρη καθημερινή συνομιλία με ειδικευμένα άτομα του προσωπικού. Τα δεντράκια της αδερφής μου , κατά το ιστορικό που τα συνοδεύει , είναι μεγαλωμένα ( που λέει ο λόγος ) σε ολλανδικό φυτώριο από γιαπωνέζους ειδικούς , εισήχθησαν στην αγγλία , και τα τελευταία χρόνια δέχονται μια σωστή ελληνοχριστιανική αγωγή . Σε τί γλώσσα λοιπόν , θα μιλάει το προσωπικό στα δεντράκια ώστε να μήν αναστατώνονται ; Η αδερφή μου πολύ ανησυχεί.....
εγώ πάλι ανησυχώ για την αδερφή μου....
Υ.Γ. να θυμηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο να δείξω το φυλλάδιο του ξενοδοχείου στον Σταμάτη...όταν του είχα πεί ότι το ikebana συμβουλεύει να επικοινωνείς με τα φυτά σου και να ακούς όσα έχουν να σου πούν ,είχε σχολιάσει : « εδώ δεν επικοινωνείς μαζί μου ... »
23.5.06
Μάϊος 2001 ( Πάσχα στα ξένα β' )
Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι και συγχίζομαι :
Και ήρθε η Νίνα από Ελλάδα κουβαλώντας μεταξύ άλλων : 1) μικρή αθώα -φαινομενικά - χειραποσκευή βάρους 37 κιλών , πεσκέσι από την μανούλα μου για τα ξενιτεμένα της , 2) σούβλα 3) τον τέως σύζυγό της για να κουβαλά τα Νο 1 & 2 γιατί η φίλη μου ταξιδεύει πάντα με στυλ και
4) συκωταριές και αντεράκια που τα είχε ζωστεί ως τρομοκράτης επειδή τότε ήταν η χρονιά που η ΕΟΚ προσπάθησε να επιβάλει κοκορετσοαπαγόρευση .
Και πήρε άδεια η Μπέλα και ο Πατ να σουβλιστεί αρνί στον κήπο τους και κάλεσαν επί τη ευκαιρία και την δημαρχίνα του χωριού που τις φάνηκε παράξενο το όλο σκηνικό . Και κανονίσαμε τις προσκλήσεις μας και μοιράσαμε τις δουλειές και είμασταν όλοι μες στην οργάνωση και την χαρά .
Και το Μεγάλο Σάββατο με βρήκε εμένα να τσουρεκοποιώ και να βάφω αυγά - κατά το πρόγραμμα - και την αδερφή μου , την Νίνα και τον τέως κύριο Νίνα να ψάχνουν τσαντάκια βίντατζ στο Πόρτο Μπέλο επειγόντως και εκτός προγράμματος αλλά ήσαν τρείς και ήμουν μία ...
Πάντως φτάσαμε το απόγευμα στο σπίτι της Μπέλας όπου μοιραστήκαμε και πάλι κατά το πρόγραμμα δίκαια τις δουλειές : Οι άντρες στην παμπ , η αδερφή μου και η Νίνα στους καναπέδες κι εγώ στην κουζίνα με την Μπέλα που μου δήλωσε ότι δεν έκανε τίποτε από τα προγραμματισμένα και δεν θα με βοηθήσει γιατί πολύ έχει αγχωθεί για την επιτυχία τής μάζωξης αλλά με εμπιστεύεται και μπορώ να κάνω ότι θέλω αρκεί να ακολουθώ τις συνταγές της...α , και να ανοίξω φύλο για μανιταρόπιτα που πολύ τις αρέσει αφού τελειώσω τις προγραμματισμένες δουλειές ...
Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θέλω να συγχιστώ πολύ , ούτε να γεμίσω όοοολες τις σελίδες σου κι έτσι δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες όπως την απαίτηση του καθενός να μαγειρέψω ( και το έκανα ) με άλλο τρόπο το μερτικό του στις λαθραία εισαχθείσες συκωταριές , στην εντελώς σουρεαλιστική άποψη ( λόγω τιμής υπάρχει !) της Μπέλας για την κατασκευή παστίτσιου και την αναισθησία αδερφής και Νίνας , που μόλις τολμούσα να κάνω παρατήρηση περί τεμπελιάς θύμιζαν την μανιταρόπιτα στην Μπέλα ....
Και ξημέρωσε το Πάσχα και μοιράσαμε πάλι δίκαια - λέει - τις δουλειές , εγώ στο σερβίρισμα/περιποίηση των καλεσμένων , οι άντρες στο ψήσιμο , η Μπέλα επί των δημοσίων σχέσεων και αδερφή και Νίνα επί των δημοσίων θεαμάτων ( δίδασκαν την ομήγυρη τσιφτετέλι....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο είπα δεν θα συγχιστώ κι έτσι δεν θα σκεφτώ καθόλου το ότι έσπασε (!) η σούβλα κι έπρεπε η δουλάρα ( εγώ ) να κόψει το αρνί κομμάτια για BBQ γιατί οι υπόλοιπες ήσαν λέει απασχολημένες , ούτε ότι πέρασε όλη η μέρα ακούγοντας τα δύο μοναδικά ελληνικά τραγούδια των οποίων τα λόγια γνώριζε ο Πάτ ( το τράβα μπρός της Αλίκης και το άντε γα@@σου ρε μα@@κω μένα με λένε Στεφανάκο , μου διαφεύγει ο καλλιτέχνης μα λόγω τιμής υπάρχει αυτό το τραγούδι ), ούτε θα αναφερθώ στην σύνθεση της παρέας όπου μεταξύ των άλλων ήσαν : ένας μαύρος μέλος κάποιου εθνοαπελευθερωτικού μετώπου -κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς , ένας εβραίος που προσπαθούσε να προσυλητήσει κόσμο , αρκετούς χορτοφάγους ινδούς που κόντεψαν να σκάσουν από το αρνί που έφαγαν , ένα ζευγάρι κινέζων gay με πολύ μπρίο, μία ηθοποιός σοβαρού ρεπερτορίου που ξεσάλωνε κι ένας σκύλος με ψυχολογικά προβλήματα ( ξέρεις τι είναι να ψάχνεις μέσα σε υγρά χόρτα για το αγαπημένο μπαλάκι αγριεμένου σκύλου μπας και ηρεμήσει ;) και δεν θα σκεφτώ το ότι όλο το χωριό έξω από το φράχτη έσπαγε πλάκα μαζί μας ....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , δεν θα σκεφτώ τίποτα από όσα με συγχίζουν .... ίσως όμως να μην είναι τυχαίο που μετά από αυτό το Πάσχα η Νίνα και ο τότε κύριος Νίνα χώρισαν , ο Πάτ και η Μπέλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στο διπλανό χωριό , το ζευγάρι των gay φίλων μας επισημοποίησε τον δεσμό του , ο μελαμψός φίλος μας αγνοείται , ο εβραίος ασπάστηκε τον βουδισμό , οι ινδοί άλλαξαν διατροφή , η ηθοποιός άλλαξε επάγγελμα και ο σκύλος γύρισε στην ψυχανάλυση .....
Μόνο εγώ παρέμεινα ίδια αγαπητό μου ημερολόγιο , μόνο εγώ ....
Και ήρθε η Νίνα από Ελλάδα κουβαλώντας μεταξύ άλλων : 1) μικρή αθώα -φαινομενικά - χειραποσκευή βάρους 37 κιλών , πεσκέσι από την μανούλα μου για τα ξενιτεμένα της , 2) σούβλα 3) τον τέως σύζυγό της για να κουβαλά τα Νο 1 & 2 γιατί η φίλη μου ταξιδεύει πάντα με στυλ και
4) συκωταριές και αντεράκια που τα είχε ζωστεί ως τρομοκράτης επειδή τότε ήταν η χρονιά που η ΕΟΚ προσπάθησε να επιβάλει κοκορετσοαπαγόρευση .
Και πήρε άδεια η Μπέλα και ο Πατ να σουβλιστεί αρνί στον κήπο τους και κάλεσαν επί τη ευκαιρία και την δημαρχίνα του χωριού που τις φάνηκε παράξενο το όλο σκηνικό . Και κανονίσαμε τις προσκλήσεις μας και μοιράσαμε τις δουλειές και είμασταν όλοι μες στην οργάνωση και την χαρά .
Και το Μεγάλο Σάββατο με βρήκε εμένα να τσουρεκοποιώ και να βάφω αυγά - κατά το πρόγραμμα - και την αδερφή μου , την Νίνα και τον τέως κύριο Νίνα να ψάχνουν τσαντάκια βίντατζ στο Πόρτο Μπέλο επειγόντως και εκτός προγράμματος αλλά ήσαν τρείς και ήμουν μία ...
Πάντως φτάσαμε το απόγευμα στο σπίτι της Μπέλας όπου μοιραστήκαμε και πάλι κατά το πρόγραμμα δίκαια τις δουλειές : Οι άντρες στην παμπ , η αδερφή μου και η Νίνα στους καναπέδες κι εγώ στην κουζίνα με την Μπέλα που μου δήλωσε ότι δεν έκανε τίποτε από τα προγραμματισμένα και δεν θα με βοηθήσει γιατί πολύ έχει αγχωθεί για την επιτυχία τής μάζωξης αλλά με εμπιστεύεται και μπορώ να κάνω ότι θέλω αρκεί να ακολουθώ τις συνταγές της...α , και να ανοίξω φύλο για μανιταρόπιτα που πολύ τις αρέσει αφού τελειώσω τις προγραμματισμένες δουλειές ...
Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θέλω να συγχιστώ πολύ , ούτε να γεμίσω όοοολες τις σελίδες σου κι έτσι δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες όπως την απαίτηση του καθενός να μαγειρέψω ( και το έκανα ) με άλλο τρόπο το μερτικό του στις λαθραία εισαχθείσες συκωταριές , στην εντελώς σουρεαλιστική άποψη ( λόγω τιμής υπάρχει !) της Μπέλας για την κατασκευή παστίτσιου και την αναισθησία αδερφής και Νίνας , που μόλις τολμούσα να κάνω παρατήρηση περί τεμπελιάς θύμιζαν την μανιταρόπιτα στην Μπέλα ....
Και ξημέρωσε το Πάσχα και μοιράσαμε πάλι δίκαια - λέει - τις δουλειές , εγώ στο σερβίρισμα/περιποίηση των καλεσμένων , οι άντρες στο ψήσιμο , η Μπέλα επί των δημοσίων σχέσεων και αδερφή και Νίνα επί των δημοσίων θεαμάτων ( δίδασκαν την ομήγυρη τσιφτετέλι....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο είπα δεν θα συγχιστώ κι έτσι δεν θα σκεφτώ καθόλου το ότι έσπασε (!) η σούβλα κι έπρεπε η δουλάρα ( εγώ ) να κόψει το αρνί κομμάτια για BBQ γιατί οι υπόλοιπες ήσαν λέει απασχολημένες , ούτε ότι πέρασε όλη η μέρα ακούγοντας τα δύο μοναδικά ελληνικά τραγούδια των οποίων τα λόγια γνώριζε ο Πάτ ( το τράβα μπρός της Αλίκης και το άντε γα@@σου ρε μα@@κω μένα με λένε Στεφανάκο , μου διαφεύγει ο καλλιτέχνης μα λόγω τιμής υπάρχει αυτό το τραγούδι ), ούτε θα αναφερθώ στην σύνθεση της παρέας όπου μεταξύ των άλλων ήσαν : ένας μαύρος μέλος κάποιου εθνοαπελευθερωτικού μετώπου -κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς , ένας εβραίος που προσπαθούσε να προσυλητήσει κόσμο , αρκετούς χορτοφάγους ινδούς που κόντεψαν να σκάσουν από το αρνί που έφαγαν , ένα ζευγάρι κινέζων gay με πολύ μπρίο, μία ηθοποιός σοβαρού ρεπερτορίου που ξεσάλωνε κι ένας σκύλος με ψυχολογικά προβλήματα ( ξέρεις τι είναι να ψάχνεις μέσα σε υγρά χόρτα για το αγαπημένο μπαλάκι αγριεμένου σκύλου μπας και ηρεμήσει ;) και δεν θα σκεφτώ το ότι όλο το χωριό έξω από το φράχτη έσπαγε πλάκα μαζί μας ....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , δεν θα σκεφτώ τίποτα από όσα με συγχίζουν .... ίσως όμως να μην είναι τυχαίο που μετά από αυτό το Πάσχα η Νίνα και ο τότε κύριος Νίνα χώρισαν , ο Πάτ και η Μπέλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στο διπλανό χωριό , το ζευγάρι των gay φίλων μας επισημοποίησε τον δεσμό του , ο μελαμψός φίλος μας αγνοείται , ο εβραίος ασπάστηκε τον βουδισμό , οι ινδοί άλλαξαν διατροφή , η ηθοποιός άλλαξε επάγγελμα και ο σκύλος γύρισε στην ψυχανάλυση .....
Μόνο εγώ παρέμεινα ίδια αγαπητό μου ημερολόγιο , μόνο εγώ ....
8.5.06
Απρίλιος 2001 ( Πάσχα στα ξένα α' )
Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι :
Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .
Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).
Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.
Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...
Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .
Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).
Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.
Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...
4.5.06
4 Μαϊου 2006 ( έξοχη εξοχή)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
αναθεματίζω τις βόλτες στα πάρκα με ψιλόβροχο , το χορτάρι των πάρκων που γίνονται οι βόλτες, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που δεν σε υπακούν όταν βολτάρεις στο χορτάρι των πάρκων και την ιδέα μου να βγάλω τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου για να κόψω βόλτες στο χορτάρι του πάρκου ενώ η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρου . Έτσι εκαταστάθην κλεινήρης ( με ει εκ του "κλείστηκα μέσα και αργοπεθαίνω από *%##@* γρίππη"). Περαστικά μου...
αναθεματίζω τις βόλτες στα πάρκα με ψιλόβροχο , το χορτάρι των πάρκων που γίνονται οι βόλτες, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που δεν σε υπακούν όταν βολτάρεις στο χορτάρι των πάρκων και την ιδέα μου να βγάλω τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου για να κόψω βόλτες στο χορτάρι του πάρκου ενώ η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρου . Έτσι εκαταστάθην κλεινήρης ( με ει εκ του "κλείστηκα μέσα και αργοπεθαίνω από *%##@* γρίππη"). Περαστικά μου...
13.4.06
13 Απριλίου 2006 ( Νυχτερινή βουτιά )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
τί καλή που είναι η παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα ! Έτσι , μπόρεσα να ξαναβρώ το πινέλο ζωγραφικής από τρίχα ουράς τσιντσιλά ( μεταφράζεται σε τριψήφιο νούμερο ευρώ ). Και πάω στοίχημα , πώς αν δεν μου έκανε σκηνή ο αλλοδαπός ρακοσυλλέκτης που με νόμισε για επαγγελματικό ανταγωνιστή , η γειτονιά δεν θα είχε πάρει καν χαμπάρι ότι έψαχνα τα σκουπίδια νυχτιάτικα φορώντας στολή δύτη ...
τί καλή που είναι η παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα ! Έτσι , μπόρεσα να ξαναβρώ το πινέλο ζωγραφικής από τρίχα ουράς τσιντσιλά ( μεταφράζεται σε τριψήφιο νούμερο ευρώ ). Και πάω στοίχημα , πώς αν δεν μου έκανε σκηνή ο αλλοδαπός ρακοσυλλέκτης που με νόμισε για επαγγελματικό ανταγωνιστή , η γειτονιά δεν θα είχε πάρει καν χαμπάρι ότι έψαχνα τα σκουπίδια νυχτιάτικα φορώντας στολή δύτη ...
11.4.06
11 Απριλίου 2006 ( Μετεμψύχωση ! )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
η φίλη μου η Νίνα δείχνει να μην συμμερίζεται τις μεταφυσικές μου ανησυχίες . Νομίζω όμως ότι προσποιήται . Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι μόνο με κοιτά κουνώντας δεξιά αριστερά το κεφάλι της χωρίς να λέει τίποτα. Και τί να πει όταν τα επιχειρήματά μου είναι αδιάσειστα :
- Φαίνεται μοι κήνος ίσος θέοισιν εμμέν' ωνήρ ενάντιος τοι ισδάνει(...) εμμί τεθνάκην δ' ολίγω φαίνομαι !
- Τού αγοριού απέναντι πέστε του πώς πεθαίνω !
Είναι σύμπτωση που δύο γυναίκες με διαφορά αιώνων τραγουδούν τα ίδια λόγια ; Αν αυτό δεν εξηγεί την μετεμψύχωση , τί άλλο θα μπορούσε να την εξηγήσει ; ε;
Επίσης η Νίνα είναι και αχάριστη . Θραύση έκανε το ραβασάκι της με τους παραπάνω στίχους στο bachelor party των φιλολόγων προχτές στο γωνιακό μπαράκι...
η φίλη μου η Νίνα δείχνει να μην συμμερίζεται τις μεταφυσικές μου ανησυχίες . Νομίζω όμως ότι προσποιήται . Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι μόνο με κοιτά κουνώντας δεξιά αριστερά το κεφάλι της χωρίς να λέει τίποτα. Και τί να πει όταν τα επιχειρήματά μου είναι αδιάσειστα :
- Φαίνεται μοι κήνος ίσος θέοισιν εμμέν' ωνήρ ενάντιος τοι ισδάνει(...) εμμί τεθνάκην δ' ολίγω φαίνομαι !
- Τού αγοριού απέναντι πέστε του πώς πεθαίνω !
Είναι σύμπτωση που δύο γυναίκες με διαφορά αιώνων τραγουδούν τα ίδια λόγια ; Αν αυτό δεν εξηγεί την μετεμψύχωση , τί άλλο θα μπορούσε να την εξηγήσει ; ε;
Επίσης η Νίνα είναι και αχάριστη . Θραύση έκανε το ραβασάκι της με τους παραπάνω στίχους στο bachelor party των φιλολόγων προχτές στο γωνιακό μπαράκι...
7.4.06
7 Απριλίου 2006 ( Λευκά ψέμματα με ρόζ πουά ... )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
με ξαναπέτυχε η θεία Αννούλα στο τηλέφωνο. Κι εγώ - όπως συνηθίζω για τα ησυχότερα - ξαναείπα τί κρίμα μόλις έφυγε ο θείος Σταύρος κι ελπίζω να ακούστηκα πειστική γιατί τα νοήματα που μου 'κανε ο θείος Σταύρος που καθόταν απέναντι με αποσυντόνιζαν .
Ο Θείος Σταύρος , μόνιμος κάτοικος εξωτερικού ,ο επονομαζόμενος και ηγέτης από τα υπόλοιπα αρσενικά μέλη της φαμίλιας ( ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ) , διανύει τη 7η δεκαετία της ζωής του , οδηγεί jaguar με σημαιάκι του ΚΚΕ δεμένο πάνω στην γάτα-σήμα ( νιώθει περηφάνια λέει για το τί φτάχνουν τα εργατικά χέρια ) και πιστός στην ιδεολογία του έχει αυτοανακυρηχθεί προστάτης των απανταχού παραστρατημένων κορασίδων του πρώην ανατολικού μπλόκ , με ιδιαίτερη προτίμηση στις χορεύτριες νυχτερινών κέντρων γιατί έχει -λέει - και καλλιτεχνική φύση.
Ο θείος ο Σταύρος έξω καρδιά πάντα , έτοιμος να στήσει γλέντι με το παραμικρό , είναι αγαπητός από όλο το σόϊ και ποτέ δεν παραλήπει να επισκεφθεί κανέναν μας όταν βρίσκεται στην Ελλάδα . Μόνο που αφήνει τις συνειδήσεις μας -και την τύχη - να τα βγάλουν πέρα με την θεία Αννούλα που μια ζωή τον ψάχνει .
Αυτήν την φορά όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο νομίζω ότι ο αγαπητός θείος το παράκανε . Είπε στην αγαπητή θεία πως θα επισκεφθεί το πατρικό σπίτι στο νησί να δει τι κάνουν και οι ελιές ( μάλλον η θεία Αννούλα δεν ξέρει από ελιές ) κι έφυγε για δύο μήνες στην Ινδία , την πατρίδα της νέας του "φίλης" ( τί ανατροπή προτιμήσεων!) . Και έχει , όπως μου εξήγησε έτοιμες όλες τις απαντήσεις για την θεία :
- Ανθρωπος είναι και αυτός , βαρέθηκε στο νησί και πήγε στην Λειβαδιά σε έναν φίλο του από τον στρατό που όχι δεν τον ξέρει (μάλλον η θεία δεν ξέρει ακόμα τα μυαλά του θείου).
- Ναι , χάθηκε δύο μήνες γιατί η Λειβαδιά είναι μακρυνό μέρος και μέχρι να πάει και να' ρθει πέρασε ο καιρός ( μάλλον η θεία δεν ξέρει γεωγραφία ).
- Όχι , δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της γιατί στην Λειβαδιά που είναι τόσο μακρυνό και απομονωμένο μέρος δεν έχουν τηλέφωνα και επιτέλους δεν του δίνει καθόλου σημασία και δεν προσέχει τι της λέει ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από υπεκφυγές ).
- Όχι , ούτε το κινητό μπορούσε να απαντήσει γιατί δεν έχει roaming στην Λειβαδιά τόσο μακρυά που είναι , πάλι θα τα ξαναπεί; ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από κινητά ) .
Απομένει να δω αν ξέρει η θεία Αννούλα από μεταξωτά σάρι , βαμβακερά πουκάμισα made in India και το Ταζμαχάλ (σε μικρό μαρμάρινο αντίγραφο ) . Αυτά τα δώρα θα της προσφέρει ο θείος για καλόπιασμα , ως ενθύμια από την εξωτική Λειβαδιά.
με ξαναπέτυχε η θεία Αννούλα στο τηλέφωνο. Κι εγώ - όπως συνηθίζω για τα ησυχότερα - ξαναείπα τί κρίμα μόλις έφυγε ο θείος Σταύρος κι ελπίζω να ακούστηκα πειστική γιατί τα νοήματα που μου 'κανε ο θείος Σταύρος που καθόταν απέναντι με αποσυντόνιζαν .
Ο Θείος Σταύρος , μόνιμος κάτοικος εξωτερικού ,ο επονομαζόμενος και ηγέτης από τα υπόλοιπα αρσενικά μέλη της φαμίλιας ( ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ) , διανύει τη 7η δεκαετία της ζωής του , οδηγεί jaguar με σημαιάκι του ΚΚΕ δεμένο πάνω στην γάτα-σήμα ( νιώθει περηφάνια λέει για το τί φτάχνουν τα εργατικά χέρια ) και πιστός στην ιδεολογία του έχει αυτοανακυρηχθεί προστάτης των απανταχού παραστρατημένων κορασίδων του πρώην ανατολικού μπλόκ , με ιδιαίτερη προτίμηση στις χορεύτριες νυχτερινών κέντρων γιατί έχει -λέει - και καλλιτεχνική φύση.
Ο θείος ο Σταύρος έξω καρδιά πάντα , έτοιμος να στήσει γλέντι με το παραμικρό , είναι αγαπητός από όλο το σόϊ και ποτέ δεν παραλήπει να επισκεφθεί κανέναν μας όταν βρίσκεται στην Ελλάδα . Μόνο που αφήνει τις συνειδήσεις μας -και την τύχη - να τα βγάλουν πέρα με την θεία Αννούλα που μια ζωή τον ψάχνει .
Αυτήν την φορά όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο νομίζω ότι ο αγαπητός θείος το παράκανε . Είπε στην αγαπητή θεία πως θα επισκεφθεί το πατρικό σπίτι στο νησί να δει τι κάνουν και οι ελιές ( μάλλον η θεία Αννούλα δεν ξέρει από ελιές ) κι έφυγε για δύο μήνες στην Ινδία , την πατρίδα της νέας του "φίλης" ( τί ανατροπή προτιμήσεων!) . Και έχει , όπως μου εξήγησε έτοιμες όλες τις απαντήσεις για την θεία :
- Ανθρωπος είναι και αυτός , βαρέθηκε στο νησί και πήγε στην Λειβαδιά σε έναν φίλο του από τον στρατό που όχι δεν τον ξέρει (μάλλον η θεία δεν ξέρει ακόμα τα μυαλά του θείου).
- Ναι , χάθηκε δύο μήνες γιατί η Λειβαδιά είναι μακρυνό μέρος και μέχρι να πάει και να' ρθει πέρασε ο καιρός ( μάλλον η θεία δεν ξέρει γεωγραφία ).
- Όχι , δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της γιατί στην Λειβαδιά που είναι τόσο μακρυνό και απομονωμένο μέρος δεν έχουν τηλέφωνα και επιτέλους δεν του δίνει καθόλου σημασία και δεν προσέχει τι της λέει ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από υπεκφυγές ).
- Όχι , ούτε το κινητό μπορούσε να απαντήσει γιατί δεν έχει roaming στην Λειβαδιά τόσο μακρυά που είναι , πάλι θα τα ξαναπεί; ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από κινητά ) .
Απομένει να δω αν ξέρει η θεία Αννούλα από μεταξωτά σάρι , βαμβακερά πουκάμισα made in India και το Ταζμαχάλ (σε μικρό μαρμάρινο αντίγραφο ) . Αυτά τα δώρα θα της προσφέρει ο θείος για καλόπιασμα , ως ενθύμια από την εξωτική Λειβαδιά.
4.4.06
4 Απριλίου 2006 ( Τρελόκεφο ! )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
η κολλητή μου είναι πολύ σοβαρός και καλλιεργημένος άνθρωπος ( ο αδερφός μου λέει πως καλλιεργημένες είναι και οι πατάτες μα δεν μιλάνε όσο η Νίνα ) . Εγώ πάλι νομίζω πως χρειάζεται λίγο κέφι , ένα ξαλεγράρισμα να ανοίξει λίγο η καρδιά της και το μάτι της , αυτό λείπει από την κολλητή μου .
- Ντύσου , στολίσου κι ετοιμάσου να σε κυκλοφορήσω , την προέτρεψα . - Φοβάμαι , είπε , και με αγκάλιασε .
Πάντως δεν πολυκατάλαβε αυτό το ντύσου / στολίσου γιατί το Σάββατόβραδο έσκασε μύτη με κάτι μαύρο , κλειστό ως τον λαιμό και - ήμαρτον - πέρλες ( να θυμηθώ να τις χαρίσω σύντομα κάτι σε τιγρέ ) . Είναι όμως φίλη μου και δεν το σχολίασα. . .
Και αυτή δεν σχολίασε τους συνοδούς μας - τουλάχιστον όχι με λόγια. . . Τα μάτια της μόνο στριφογύριζαν από την άσπρη κάλτσα - μαύρο λουστρίνι τού Ανέστη στις χρυσές αλυσίδες τού Νώντα - ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται λέει ο Νώντας ( να θυμηθώ να πληρώσει ο Νώντας το τιγρέ που θα χαρίσω στην Νίνα ) .
Ευτυχώς οι συνοδοί μας , παιδιά με χιούμορ και κοινωνική μόρφωση - η κρεαταγορά είναι πανεπιστήμιο λέει ο Ανέστης - έκαναν το παν να νιώσει άνετα η φίλη μου : Και πρώτο τραπέζι κάτσαμε , και στο λουλούδι μας έπνιξαν όταν ανεβήκαμε στο τραπέζι ( εγώ για να χορέψω η Νίνα για να γκρεμοτσακιστεί και να γλυτώσει όπως έλεγε αστειευόμενη ) και μας εμψύχωσαν σθεναρά όταν πιαστήκαμε μαλλί μαλλί με τις ασυνόδευτες που τους γλυκοκοίταζαν ( εγώ όρμησα μόνο γιατί η Νίνα - αστειευόμενη - έκανε πως δεν με ήξερε ) και την Νίνα σιγοντάριζαν στο ποτό που ήπιε όλον τον Βόσπορο ( για να ξεχάσει που βρίσκεται όπως έλεγε αστειευόμενη ) και ούτε θορυβήθηκαν όταν γύριζε το κεφάλι της σαν το κοριτσάκι στον εξορκιστή βγάζοντας τον Βόσπορο . Εγώ πειράχτηκα μόνο που ο Βόσπορος έπνιξε μια από τις καλύτερές φωτογραφίες που έχω βγάλει ( τσάμπα το τηλέφωνο της Νίνας που έδωσα στον φωτογράφο ...) . Και πειράχτηκα που κρύωσα γιατί στην επιστροφή ο Νώντας επέμενε να έχει η Νίνα το κεφάλι της έξω από το παράθυρο γιατί είναι λέει καινούργια η μπέμπα .
Αχ τι ωραία που περάσαμε αγαπητό μου ημερολόγιο ! Ο Νώντας , ο Ανέστης κι εγώ ανυπομονούμε να συνεχίσουμε την διεύρυνση των οριζόντων αναψυχής της Νίνας . Η Νίνα πάλι , αστειευόμενη πάντα , λέει δεν θέλει να ξαναδεί κανέναν από τους τρείς μας . Τί χιούμορ που έχει η φιλενάδα μου !
η κολλητή μου είναι πολύ σοβαρός και καλλιεργημένος άνθρωπος ( ο αδερφός μου λέει πως καλλιεργημένες είναι και οι πατάτες μα δεν μιλάνε όσο η Νίνα ) . Εγώ πάλι νομίζω πως χρειάζεται λίγο κέφι , ένα ξαλεγράρισμα να ανοίξει λίγο η καρδιά της και το μάτι της , αυτό λείπει από την κολλητή μου .
- Ντύσου , στολίσου κι ετοιμάσου να σε κυκλοφορήσω , την προέτρεψα . - Φοβάμαι , είπε , και με αγκάλιασε .
Πάντως δεν πολυκατάλαβε αυτό το ντύσου / στολίσου γιατί το Σάββατόβραδο έσκασε μύτη με κάτι μαύρο , κλειστό ως τον λαιμό και - ήμαρτον - πέρλες ( να θυμηθώ να τις χαρίσω σύντομα κάτι σε τιγρέ ) . Είναι όμως φίλη μου και δεν το σχολίασα. . .
Και αυτή δεν σχολίασε τους συνοδούς μας - τουλάχιστον όχι με λόγια. . . Τα μάτια της μόνο στριφογύριζαν από την άσπρη κάλτσα - μαύρο λουστρίνι τού Ανέστη στις χρυσές αλυσίδες τού Νώντα - ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται λέει ο Νώντας ( να θυμηθώ να πληρώσει ο Νώντας το τιγρέ που θα χαρίσω στην Νίνα ) .
Ευτυχώς οι συνοδοί μας , παιδιά με χιούμορ και κοινωνική μόρφωση - η κρεαταγορά είναι πανεπιστήμιο λέει ο Ανέστης - έκαναν το παν να νιώσει άνετα η φίλη μου : Και πρώτο τραπέζι κάτσαμε , και στο λουλούδι μας έπνιξαν όταν ανεβήκαμε στο τραπέζι ( εγώ για να χορέψω η Νίνα για να γκρεμοτσακιστεί και να γλυτώσει όπως έλεγε αστειευόμενη ) και μας εμψύχωσαν σθεναρά όταν πιαστήκαμε μαλλί μαλλί με τις ασυνόδευτες που τους γλυκοκοίταζαν ( εγώ όρμησα μόνο γιατί η Νίνα - αστειευόμενη - έκανε πως δεν με ήξερε ) και την Νίνα σιγοντάριζαν στο ποτό που ήπιε όλον τον Βόσπορο ( για να ξεχάσει που βρίσκεται όπως έλεγε αστειευόμενη ) και ούτε θορυβήθηκαν όταν γύριζε το κεφάλι της σαν το κοριτσάκι στον εξορκιστή βγάζοντας τον Βόσπορο . Εγώ πειράχτηκα μόνο που ο Βόσπορος έπνιξε μια από τις καλύτερές φωτογραφίες που έχω βγάλει ( τσάμπα το τηλέφωνο της Νίνας που έδωσα στον φωτογράφο ...) . Και πειράχτηκα που κρύωσα γιατί στην επιστροφή ο Νώντας επέμενε να έχει η Νίνα το κεφάλι της έξω από το παράθυρο γιατί είναι λέει καινούργια η μπέμπα .
Αχ τι ωραία που περάσαμε αγαπητό μου ημερολόγιο ! Ο Νώντας , ο Ανέστης κι εγώ ανυπομονούμε να συνεχίσουμε την διεύρυνση των οριζόντων αναψυχής της Νίνας . Η Νίνα πάλι , αστειευόμενη πάντα , λέει δεν θέλει να ξαναδεί κανέναν από τους τρείς μας . Τί χιούμορ που έχει η φιλενάδα μου !
28.3.06
28 Μαρτίου 2006 ( Αγένεια ?! )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
χτες ήπια καφέ με την Εριφύλλη , την φίλη που ασχολείται με την διάδοση της ελληνικής γλώσσας και την μελέτη αρχαίων κειμένων. Μου ανακοίνωσε ότι έτσι πρόχειρα πρόχειρα που έψαξε , εντόπισε 3.000 ονόματα Ναϊάδων και άλλων υδάτινων νυμφών , 3.000 ονόματα που η ετυμολογία τους παραπέμπει στην κίνηση , την υφή , την μορφή των νερών . Και πόσο ασήμαντη και κενή γνώσεων ένιωσα δίπλα στην Εριφύλλη! Από τα 3.000 ονόματα τα σχετικα με το νερό μόνο δύο μπόρεσα να σκεφτώ εκείνη την στιγμή : την Πλάτσα και την Πλούτσα.
Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο νομίζω ότι η Εριφύλλη είναι γαϊδούρα που έφυγε χωρίς να με χαιρετίσει. Στο κάτω κάτω μόνο άλλα 2.998 ονόματα μένει να σκεφτώ ακόμα.
χτες ήπια καφέ με την Εριφύλλη , την φίλη που ασχολείται με την διάδοση της ελληνικής γλώσσας και την μελέτη αρχαίων κειμένων. Μου ανακοίνωσε ότι έτσι πρόχειρα πρόχειρα που έψαξε , εντόπισε 3.000 ονόματα Ναϊάδων και άλλων υδάτινων νυμφών , 3.000 ονόματα που η ετυμολογία τους παραπέμπει στην κίνηση , την υφή , την μορφή των νερών . Και πόσο ασήμαντη και κενή γνώσεων ένιωσα δίπλα στην Εριφύλλη! Από τα 3.000 ονόματα τα σχετικα με το νερό μόνο δύο μπόρεσα να σκεφτώ εκείνη την στιγμή : την Πλάτσα και την Πλούτσα.
Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο νομίζω ότι η Εριφύλλη είναι γαϊδούρα που έφυγε χωρίς να με χαιρετίσει. Στο κάτω κάτω μόνο άλλα 2.998 ονόματα μένει να σκεφτώ ακόμα.
26.3.06
26 Μαρτίου 2006 ( Αγαθές προθέσεις....)
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
ο ερχομός τής άνοιξης αφύπνισε τα ζωοφιλικά ή φιλοζωικά μου αισθήματα ( δεν ξέρω ποιό είναι το σωστό αλλά έχω και από τα δύο ). Και εξηγούμαι :
Η ξενιτεμένη μου αδερφή μένει σε σπίτι κοντά σε δάσος που έχει κήπο ( το σπίτι , όχι το δάσος ). Και η αδερφή μου φύτεψε λουλούδια ( όχι στο δάσος , στον κήπο ). Και πήγαινε μια αλεπού , ξέθαβε και έτρωγε τους βολβούς . Και πολύ στεναχωριόταν που δεν θα φύτρωναν λουλούδια ( η αδερφή μου, όχι η αλεπού ) .
Κατ' αρχήν ενημερωθήκαμε για τους νόμους περί προστασίας των ζώων - όχι της αδερφής μου - στην χώρα διαμονής της . Έτσι αποκλείσαμε το δίκαννο , τις αρκουδοπαγίδες και τον δυναμίτη . Ύστερα σκεφτήκαμε να την ταϊσουμε ( την αλεπού , όχι την αδερφή μου ). Είναι όμως γατοειδές ή σκυλοειδές η αλεπού ; ( οκ, οκ , δεν είναι επιστημονικοί οι όροι μα κι εγώ δεν δηλώνω φυσιοδίφης...). Τί είδους friskies προτιμάει ;
Μετά από αρκετές δοκιμές , καταλήξαμε ( εμείς και η αλεπού ) σε ένα μείγμα ξηρών τροφών . Η αδερφή μου έστειλε πολλές φωτογραφίες της αλεπούς να τρώει στον κήπο και είναι έκδηλη η ευχαρίστηση στο πρόσωπό της ( και της αδερφής μου που θα'χει ανθισμένο κήπο και της αλεπούς που τρώει κάτι νοστιμότερο από παλιόχορτα ).
Το απλό αυτό γεγονός με δίδαξε πόσο απλή μα γεμάτη νόημα μπορεί να είναι η συνύπαρξη μας με τα άλλα είδη . Συνηδειτοποίησα πώς όλοι χωράμε σ' αυτόν τον πλανήτη . Όλοι χωράμε , δίποδα , τετράποδα και σαρανταποδαρούσες. Όλοι Πλάσματα του ίδιου Θεού είμαστε ( μικρές ενστάσεις μόνο για την κολλητή μου ) . Και νιώθω ήρεμη , γεμάτη στοργή για κάθε μορφή ζωής.
Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω λίγο . Ο γουναράς που είδε τις φωτογραφίες είπε πως πρέπει να μεγαλώσει λίγο ( όχι η αδερφή μου , η αλεπού ) αν θέλω και μανσέτες .
ο ερχομός τής άνοιξης αφύπνισε τα ζωοφιλικά ή φιλοζωικά μου αισθήματα ( δεν ξέρω ποιό είναι το σωστό αλλά έχω και από τα δύο ). Και εξηγούμαι :
Η ξενιτεμένη μου αδερφή μένει σε σπίτι κοντά σε δάσος που έχει κήπο ( το σπίτι , όχι το δάσος ). Και η αδερφή μου φύτεψε λουλούδια ( όχι στο δάσος , στον κήπο ). Και πήγαινε μια αλεπού , ξέθαβε και έτρωγε τους βολβούς . Και πολύ στεναχωριόταν που δεν θα φύτρωναν λουλούδια ( η αδερφή μου, όχι η αλεπού ) .
Κατ' αρχήν ενημερωθήκαμε για τους νόμους περί προστασίας των ζώων - όχι της αδερφής μου - στην χώρα διαμονής της . Έτσι αποκλείσαμε το δίκαννο , τις αρκουδοπαγίδες και τον δυναμίτη . Ύστερα σκεφτήκαμε να την ταϊσουμε ( την αλεπού , όχι την αδερφή μου ). Είναι όμως γατοειδές ή σκυλοειδές η αλεπού ; ( οκ, οκ , δεν είναι επιστημονικοί οι όροι μα κι εγώ δεν δηλώνω φυσιοδίφης...). Τί είδους friskies προτιμάει ;
Μετά από αρκετές δοκιμές , καταλήξαμε ( εμείς και η αλεπού ) σε ένα μείγμα ξηρών τροφών . Η αδερφή μου έστειλε πολλές φωτογραφίες της αλεπούς να τρώει στον κήπο και είναι έκδηλη η ευχαρίστηση στο πρόσωπό της ( και της αδερφής μου που θα'χει ανθισμένο κήπο και της αλεπούς που τρώει κάτι νοστιμότερο από παλιόχορτα ).
Το απλό αυτό γεγονός με δίδαξε πόσο απλή μα γεμάτη νόημα μπορεί να είναι η συνύπαρξη μας με τα άλλα είδη . Συνηδειτοποίησα πώς όλοι χωράμε σ' αυτόν τον πλανήτη . Όλοι χωράμε , δίποδα , τετράποδα και σαρανταποδαρούσες. Όλοι Πλάσματα του ίδιου Θεού είμαστε ( μικρές ενστάσεις μόνο για την κολλητή μου ) . Και νιώθω ήρεμη , γεμάτη στοργή για κάθε μορφή ζωής.
Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω λίγο . Ο γουναράς που είδε τις φωτογραφίες είπε πως πρέπει να μεγαλώσει λίγο ( όχι η αδερφή μου , η αλεπού ) αν θέλω και μανσέτες .
23.3.06
23 Μαρτίου 2006 ( Ευχή και κατάρα )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
αχάραγα με ξύπνησε η Νίνα σήμερα :
- Καλημέρα , πρέπει να αλλάξεις ύφος , δήλωσε .
- Θα χαμογελώ περισσότερο , υποσχέθηκα .
- Λογοτεχνικό ύφος , γαύγισε .
-Τί έχει το ύφος μου , τόλμησα...
- Απολύτως τίποτα! Αυτό σου λέω ηλίθια! Δέχομαι επιθέσεις , βάλλομαι πνευματικά , κριτικάρομαι ανηλεώς και το ανύπαρκτο ύφος σου με εκθέτει! Καταλαβέτο , πρέπει να σε δείχνω για να τους λέω ποιά είμαι ! Θέλω να φαίνεται στο ύφος σου η κουλτούρα, η παιδεία και το ταλέντο μου, το ανάλαφρο είναι και ο βαθύς εσωτερικός μου κόσμος. Εγώ τα ξεδιπλώνω καθημερινά και οι αγνώμονες με σχολιάζουν!
Εδώ σταμάτησε να πάρει ανάσα αγαπητό μου ημερολόγιο και βρήκα ευκαιρία να αντιτάξω :
- Ε και ;
Η φρικτή σιωπή που ακολούθησε με έκανε να κλείσω άρον άρον το τηλέφωνο .....κι εκείνη ακριβώς την στιγμή μου ήρθε η ιδέα ... Θα διορθώσω το image και το κέφι της φίλης μου , προσεγγίζοντας το πρόβλημά της με μέτρο , ρυθμό και φαντασία , πρωτοτυπία , έμπνευση και μοναδικότητα . Α ναι.... και το ύφος μου θα είναι εντελώς μα εντελώς κλασσικό . Έτσι ! για να μην επιδέχεται κριτική .....
Ευχή και κατάρα
==========
Χρήστη μοι έννεπε , Νίνα , κακότροπον , ός μάλλα πολλά
εφάνθει , επί Composition Doll's φημισμένον blog έπερσε .
Πολλών δε, ανθρώπων είδες αστεία καί σχόλια έγνως
πολλά δε γ' έν τό pc πάθεις άλγεα εί κατά θυμόν
αρνούμενη ήν τε αναψυχήν καί φιλία μεθ' εταίρων ...
αχάραγα με ξύπνησε η Νίνα σήμερα :
- Καλημέρα , πρέπει να αλλάξεις ύφος , δήλωσε .
- Θα χαμογελώ περισσότερο , υποσχέθηκα .
- Λογοτεχνικό ύφος , γαύγισε .
-Τί έχει το ύφος μου , τόλμησα...
- Απολύτως τίποτα! Αυτό σου λέω ηλίθια! Δέχομαι επιθέσεις , βάλλομαι πνευματικά , κριτικάρομαι ανηλεώς και το ανύπαρκτο ύφος σου με εκθέτει! Καταλαβέτο , πρέπει να σε δείχνω για να τους λέω ποιά είμαι ! Θέλω να φαίνεται στο ύφος σου η κουλτούρα, η παιδεία και το ταλέντο μου, το ανάλαφρο είναι και ο βαθύς εσωτερικός μου κόσμος. Εγώ τα ξεδιπλώνω καθημερινά και οι αγνώμονες με σχολιάζουν!
Εδώ σταμάτησε να πάρει ανάσα αγαπητό μου ημερολόγιο και βρήκα ευκαιρία να αντιτάξω :
- Ε και ;
Η φρικτή σιωπή που ακολούθησε με έκανε να κλείσω άρον άρον το τηλέφωνο .....κι εκείνη ακριβώς την στιγμή μου ήρθε η ιδέα ... Θα διορθώσω το image και το κέφι της φίλης μου , προσεγγίζοντας το πρόβλημά της με μέτρο , ρυθμό και φαντασία , πρωτοτυπία , έμπνευση και μοναδικότητα . Α ναι.... και το ύφος μου θα είναι εντελώς μα εντελώς κλασσικό . Έτσι ! για να μην επιδέχεται κριτική .....
Ευχή και κατάρα
==========
Χρήστη μοι έννεπε , Νίνα , κακότροπον , ός μάλλα πολλά
εφάνθει , επί Composition Doll's φημισμένον blog έπερσε .
Πολλών δε, ανθρώπων είδες αστεία καί σχόλια έγνως
πολλά δε γ' έν τό pc πάθεις άλγεα εί κατά θυμόν
αρνούμενη ήν τε αναψυχήν καί φιλία μεθ' εταίρων ...
21.3.06
21 Μαρτίου 2006 ( Δε μπιγκίνινγκ))
Αγαπητό ημερολόγιο ,
θα σε λέω αγαπητό επειδή έτσι είθισται και θα σε λέω ημερολόγιο επειδή έτσι είπε η Νίνα . - Μπες στο blogger , μου είπε . - Τι είναι αυτό ; ρώτησα . - Ένα είδος ημερολογίου , μου είπε . - Τι είδους ημερολόγιο; ρώτησα . - Σκάσε ηλίθια και κάνε ό,τι σου λέω , μου είπε . Και επειδή η φίλη μου είναι άνθρωπος γλυκομίλητος και με εμπεριστατωμένα επιχειρήματα , σου ' ρθα αγαπητό μου ημερολόγιο . Άλλωστε η Νίνα και θέλει το καλό μου - λέει - και έχει καλές ιδέες.... ( αν και ακόμα αμφιβάλλω λιγουλάκι για το πόσο ωραία ήταν η βραδυά με την υψίφωνο να εκτελεί - στα 3 μέτρα κατά την γνώμη μου - ρεμπέτικα ... ) Τώρα που το καλοσκέφτομαι ίσως έμμεσα με προτρέπει προς την διασημότητα..... Η Άννα Φρανκ δεν κακόπεσε με το ημερολόγιό της ... όχι όχι ατυχές το παράδειγμα.... δεν κακόπεσε αλλά κακοψήθηκε..... αλλά και πάλι.... σε σοφίτα μια σταλιά δύο επί τρία ήταν κλεισμένη και το αμόρε το είχε....ενώ εγώ με διαμπερές , ευάερο και ευήλιο διανύω περίοδο ανανδρείας ( κατά το ανομβρίας )...Ίσως τελικά ο φόυρνος δεν είναι και τόοοσο κακός.....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , υπόσχομαι να μοιράζομαι μαζί σου όλα τα συγκλονιστικά που μου συμβαίνουν...ιδιαίτερα τις σκέψεις μου για την Νίνα γιατί εσύ τουλάχιστον δεν θα μου φωνάζεις ..... Καλώς σε βρήκα λοιπόν :)
Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο θέλω να συγχωρείς τα ορθογραφικά μου λάθη και τους αναγραμματισμούς μου επειδή είμαι μια σταλίτσα απρόσεκτη κι όχι δυσλεκτική όπως λέει η Νίνα..... ναι;
θα σε λέω αγαπητό επειδή έτσι είθισται και θα σε λέω ημερολόγιο επειδή έτσι είπε η Νίνα . - Μπες στο blogger , μου είπε . - Τι είναι αυτό ; ρώτησα . - Ένα είδος ημερολογίου , μου είπε . - Τι είδους ημερολόγιο; ρώτησα . - Σκάσε ηλίθια και κάνε ό,τι σου λέω , μου είπε . Και επειδή η φίλη μου είναι άνθρωπος γλυκομίλητος και με εμπεριστατωμένα επιχειρήματα , σου ' ρθα αγαπητό μου ημερολόγιο . Άλλωστε η Νίνα και θέλει το καλό μου - λέει - και έχει καλές ιδέες.... ( αν και ακόμα αμφιβάλλω λιγουλάκι για το πόσο ωραία ήταν η βραδυά με την υψίφωνο να εκτελεί - στα 3 μέτρα κατά την γνώμη μου - ρεμπέτικα ... ) Τώρα που το καλοσκέφτομαι ίσως έμμεσα με προτρέπει προς την διασημότητα..... Η Άννα Φρανκ δεν κακόπεσε με το ημερολόγιό της ... όχι όχι ατυχές το παράδειγμα.... δεν κακόπεσε αλλά κακοψήθηκε..... αλλά και πάλι.... σε σοφίτα μια σταλιά δύο επί τρία ήταν κλεισμένη και το αμόρε το είχε....ενώ εγώ με διαμπερές , ευάερο και ευήλιο διανύω περίοδο ανανδρείας ( κατά το ανομβρίας )...Ίσως τελικά ο φόυρνος δεν είναι και τόοοσο κακός.....
Αγαπητό μου ημερολόγιο , υπόσχομαι να μοιράζομαι μαζί σου όλα τα συγκλονιστικά που μου συμβαίνουν...ιδιαίτερα τις σκέψεις μου για την Νίνα γιατί εσύ τουλάχιστον δεν θα μου φωνάζεις ..... Καλώς σε βρήκα λοιπόν :)
Υ.Γ. Αγαπητό μου ημερολόγιο θέλω να συγχωρείς τα ορθογραφικά μου λάθη και τους αναγραμματισμούς μου επειδή είμαι μια σταλίτσα απρόσεκτη κι όχι δυσλεκτική όπως λέει η Νίνα..... ναι;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)