Απρίλιος 2001 ( Πάσχα στα ξένα α' )

Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι :
Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .

Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).

Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.

Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...