Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είμαι παιγνιδιάρα και χάρηκα όταν φίλοι με προσκάλεσαν να παίξω παιγνίδια αριθμητικά :
- Τί είναι τα πέντε ; ρώτησα την παντογνώστρια κολλητή μου.
- Γράψε στο ημερολόγιο σου 5 πράγματα που δεν ξέρουν οι άλλοι για σένα.
- Αν τα γράψω όμως θα τα μάθουν!
- Μην σκας γιατί κανένας δεν σε διαβάζει , με καθυσήχασε .
Και με αυτό το σκεπτικό αγαπητό μου ημερολόγιο, σου εξομολογούμαι πέντε μυστικά μου :
1. Κοιμάμαι και ταξιδεύω πάντα με την Πέγκυ, την κούκλα που απέκτησα στα
πρώτα μου γενέθλια.
2. Ξέρω πώς στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ινδιάνος πολεμιστής.
3. Το βράδυ, διστάζω να ανοίγω πόρτες ασανσέρ γιατί φοβάμαι ότι θα πέσει από μέσα
κάποιο πτώμα.
4. Όταν βαριέμαι ή νιώθω άβολα, φαντάζομαι πως παίζω σε μιούζικαλ, όπου όλοι
αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν γύρω μου κι έτσι φτιάχνω την διάθεσή μου.
Στις μεγάλες μου βαρεμάρες δε, φτιάχνω και τα τραγούδια που λέω εγώ ως
πρωταγωνίστρια και με χορογραφώ . Νοερά....
5. Μ’ αρέσει ο Πανάγος . ( αυτό το γράφω μόνο επειδή η φίλη μου με διαβεβαίωσε ότι ΔΕΝ σε διαβάζει αγαπητό μου ημερολόγιο )
Ύστερα μου είπαν για το παιγνίδι επτά . Αυτό ευτυχώς είχε και οδηγίες χρήσεως . Έτσι, αγαπητό μου ημερολόγιο, καταγράφω επτά πράγματα που ερωτεύτηκα « επί τηι εμφανίσει » τους :
1. τον Εlvis ( ζει !)
2. την ταινία « The Piano » ( Τί ατμόσφαιρα! Τί μουσική ! Τί χτένισμα! )
3. την γυναίκα με το παρασόλι στους πίνακες του Monet ( έγινε η αιτία να
αγαπήσω όλα του τα έργα )
4. την - εποχής art nouveau - χτένα μου από ταρταρούγα, σε σχήμα καρχαρία
( μου κόστισε ένα νεφρό )
5. το δαχτυλίδι μου με το μαύρο μαργαριτάρι σε μέγεθος ρεβυθιού ( κόστισε
το άλλο μου νεφρό )
6. την ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία, του παππού και της γιαγιάς ,
νιόπαντρων στο προσεισμικό σπίτι τους.( το ύφος τους και η στάση
τους με κάνει πάντα να χαμογελώ και - ντροπή μου - να ζηλεύω λίγο)
7. τον Πανάγο ( αυτό το γράφω μόνο επειδή η φίλη μου με διαβεβαίωσε
ότι ΔΕΝ σε διαβάζει αγαπητό μου ημερολόγιο ).
Και φτιάχνω το δικό μου παιγνίδι, αγαπητό μου ημερολόγιο, το παιγνίδι των
τριών. Και καταγράφω τα τρία κακά της μοίρας μου:
1. Την παντελή έλλειψη φιλοδοξίας που με διακρίνει ( και δεν μπορώ να αλλάξω)
2. Την μανιοκαταθλιπτική κομμώτριά μου ( που δεν θέλω ν' αλλάξω)
3. Τον Παναγό (που θέλω και μπορώ ν' αλλάξω).
2.3.07
2 Μαρτίου 2007 ( Ιατρικές ιστορίες )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
τηλεφωνήθηκα με την κολλητή μου την Νίνα. Και ανησύχησα όταν άκουσα ότι το αυτί της μαζεύει διάφορα υγρά που δεν στραγγίζονται ούτε με αντιβίωση. Κι άρχισα να φαντάζομαι, πώς θα έδειχνε με κάνουλα στον κρόταφο, αλλά μου είπε ότι ίσως κάνει τυμπανοπλαστική. Και ησύχασα.
Γιατί ξέρω πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια τέτοια επέμβαση. Και ξέρω και πώς να της συμπαρασταθώ.Και της το΄πα. Κι εκείνη άκουγε προσεκτικά την περίπτωση του Μπάμπη, που έκανε τυμπανοπλαστική, όχι εδώ αλλά στην Θεσσαλονίκη, που είχε έναν θείο γιατρό και οι συναδελφοί του θα πρόσεχαν τον ανηψιό.
Κι ο ανηψιός οδήγησε μέχρι εκεί και μετά δεν τον άφηναν να οδηγήσει μέχρι εδώ, και μπανταρισμένος καβάλησε αεροπλάνα και βαπόρια για να γυρίσει.
Και μας εξηγούσε, πώς για να φθάσουν στο τύμπανο, έκαναν κάθετη τομή στο πίσω μέρους του αυτιού, έπλασαν ότι έπλασαν και μετά ξανάραψαν το πτερύγιο στη θέση του.
Ξέχασα να πω αγαπητό μου ημερολόγιο, πως ο Μπάμπης ήταν ο φίλος της αδερφής μου. Και όταν ήρθε η ώρα να βγάλει τους επιδέσμους, της πρότεινε να πάνε μαζί Θεσσαλονίκη για να φέρει αυτή πίσω το αυτοκίνητο.
Η αδερφή μου σε μιά σπάνια κρίση αυτογνωσίας, πρότεινε να πάω μαζί για να μοιραστούμε τις ώρες οδήγησης, κι εγώ για να μην νιώθω ως κρατούσα φανόν, κάλεσα την ξαδέρφη μου για παρέα.
Καπαρώσαμε τετραθέσια κλινάμαξα , ξημερωθήκαμε Σαλόνικα και κίνησε ο Μπάμπης για το νοσοκομείο. Ώσπου να πιούμε έναν καφέ ( με γάλα, ζάχαρη και μπουγάτσα ον δε σάϊντ ) εγώ και η ξαδέρφη, επιστρέφει ο Μπάμπης αλαφιασμένος, χωρίς τους επιδέσμους, με εμφανείς γαϊδουροβελονιές στο αυτί και την αδερφή μου, να χειρονομεί έντονα πίσω από την πλάτη του να μην μιλήσουμε.
Γιατί το αυτί του ήταν ραμμένο 2-3 πόντους πιο κάτω από το άλλο .....
Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, οδηγώντας εναλλάξ οι ξαδερφούλες και μπαινοβγαίναμε σε χωριουδάκια γιατί προσπαθώντας να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα με συζήτηση χάναμε τις εξόδους. Κι από τον Βόλο και κάτω, παρά τις ιατρικές οδηγίες, οδήγησε ένας Μπάμπης ενετελώς τσαντισμένος.
Για λίγες μέρες, αγαπητό μου ημερολόγιο, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, είχαμε μόνιμη πηγή αστείων τα ασύμμετρα αυτιά του Μπάμπη και το ράψιμο που παρέπεμπε στο τέρας του Φρακενστάϊν. Γελάγαμε αφάνταστα μεταξύ μας, αλλά ποτέ μπροστά στον ίδιο. Γιατί ναι μεν τον πείραζε η θέση των αυτιών του, δίσταζε όμως να την διορθώσει. Ο Μπάμπης ζούσε ένα δράμα.
Κι όπως όλα τα δράματα, βρήκε την κάθαρσή του . Απρόσμενα. Σε ένα μπαράκι. Όπου, γυρνώντας στην θέση του , ο Μπάμπης πέρασε κάπως άτσαλα δίπλα από μιά κολώνα.
Κι όλα πάγωσαν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες.Εκτός από την μουσική. Και τους πρωταγωνιστές : τον Μπάμπη που έσκυψε να μαζέψει το αυτί του από το πάτωμα και την αδερφή μου που έσκυψε κι αγκάλιασε την κοιλιά της από τα γέλια.....
Και τρέξαμε στο νοσοκομείο, όπου ο Μπάμπης απέκτησε ένα σετ αξιοπρεπών αυτιών, αλλά έκανε πολύ πολύ καιρό να ξαναμιλήσει στην αδερφή μου. Επειδή ο Μπάμπης δεν έχει χιούμορ.
Ενώ η φίλη μου η Νίνα που έχει χιούμορ, αφού άκουσε αμίλητη την ιστορία του Μπάμπη, παριστάνοντας πολύ επιτυχημένα την σοβαρή, ( χαχαχα.... γελάω μόνη μου όσο το σκέφτομαι, αγαπητό μου ημερολόγιο ) είπε:
« Εγώ τυμπανοπλαστική δεν κάνω. Καλύτερα να κουφαθώ να μην σ’ακούω ».
Και μου τό ' κλεισε! Ενώ ξέρω ότι καταβάθος την καθυσήχασα . Πλήρως. ;)
τηλεφωνήθηκα με την κολλητή μου την Νίνα. Και ανησύχησα όταν άκουσα ότι το αυτί της μαζεύει διάφορα υγρά που δεν στραγγίζονται ούτε με αντιβίωση. Κι άρχισα να φαντάζομαι, πώς θα έδειχνε με κάνουλα στον κρόταφο, αλλά μου είπε ότι ίσως κάνει τυμπανοπλαστική. Και ησύχασα.
Γιατί ξέρω πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια τέτοια επέμβαση. Και ξέρω και πώς να της συμπαρασταθώ.Και της το΄πα. Κι εκείνη άκουγε προσεκτικά την περίπτωση του Μπάμπη, που έκανε τυμπανοπλαστική, όχι εδώ αλλά στην Θεσσαλονίκη, που είχε έναν θείο γιατρό και οι συναδελφοί του θα πρόσεχαν τον ανηψιό.
Κι ο ανηψιός οδήγησε μέχρι εκεί και μετά δεν τον άφηναν να οδηγήσει μέχρι εδώ, και μπανταρισμένος καβάλησε αεροπλάνα και βαπόρια για να γυρίσει.
Και μας εξηγούσε, πώς για να φθάσουν στο τύμπανο, έκαναν κάθετη τομή στο πίσω μέρους του αυτιού, έπλασαν ότι έπλασαν και μετά ξανάραψαν το πτερύγιο στη θέση του.
Ξέχασα να πω αγαπητό μου ημερολόγιο, πως ο Μπάμπης ήταν ο φίλος της αδερφής μου. Και όταν ήρθε η ώρα να βγάλει τους επιδέσμους, της πρότεινε να πάνε μαζί Θεσσαλονίκη για να φέρει αυτή πίσω το αυτοκίνητο.
Η αδερφή μου σε μιά σπάνια κρίση αυτογνωσίας, πρότεινε να πάω μαζί για να μοιραστούμε τις ώρες οδήγησης, κι εγώ για να μην νιώθω ως κρατούσα φανόν, κάλεσα την ξαδέρφη μου για παρέα.
Καπαρώσαμε τετραθέσια κλινάμαξα , ξημερωθήκαμε Σαλόνικα και κίνησε ο Μπάμπης για το νοσοκομείο. Ώσπου να πιούμε έναν καφέ ( με γάλα, ζάχαρη και μπουγάτσα ον δε σάϊντ ) εγώ και η ξαδέρφη, επιστρέφει ο Μπάμπης αλαφιασμένος, χωρίς τους επιδέσμους, με εμφανείς γαϊδουροβελονιές στο αυτί και την αδερφή μου, να χειρονομεί έντονα πίσω από την πλάτη του να μην μιλήσουμε.
Γιατί το αυτί του ήταν ραμμένο 2-3 πόντους πιο κάτω από το άλλο .....
Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, οδηγώντας εναλλάξ οι ξαδερφούλες και μπαινοβγαίναμε σε χωριουδάκια γιατί προσπαθώντας να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα με συζήτηση χάναμε τις εξόδους. Κι από τον Βόλο και κάτω, παρά τις ιατρικές οδηγίες, οδήγησε ένας Μπάμπης ενετελώς τσαντισμένος.
Για λίγες μέρες, αγαπητό μου ημερολόγιο, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, είχαμε μόνιμη πηγή αστείων τα ασύμμετρα αυτιά του Μπάμπη και το ράψιμο που παρέπεμπε στο τέρας του Φρακενστάϊν. Γελάγαμε αφάνταστα μεταξύ μας, αλλά ποτέ μπροστά στον ίδιο. Γιατί ναι μεν τον πείραζε η θέση των αυτιών του, δίσταζε όμως να την διορθώσει. Ο Μπάμπης ζούσε ένα δράμα.
Κι όπως όλα τα δράματα, βρήκε την κάθαρσή του . Απρόσμενα. Σε ένα μπαράκι. Όπου, γυρνώντας στην θέση του , ο Μπάμπης πέρασε κάπως άτσαλα δίπλα από μιά κολώνα.
Κι όλα πάγωσαν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες.Εκτός από την μουσική. Και τους πρωταγωνιστές : τον Μπάμπη που έσκυψε να μαζέψει το αυτί του από το πάτωμα και την αδερφή μου που έσκυψε κι αγκάλιασε την κοιλιά της από τα γέλια.....
Και τρέξαμε στο νοσοκομείο, όπου ο Μπάμπης απέκτησε ένα σετ αξιοπρεπών αυτιών, αλλά έκανε πολύ πολύ καιρό να ξαναμιλήσει στην αδερφή μου. Επειδή ο Μπάμπης δεν έχει χιούμορ.
Ενώ η φίλη μου η Νίνα που έχει χιούμορ, αφού άκουσε αμίλητη την ιστορία του Μπάμπη, παριστάνοντας πολύ επιτυχημένα την σοβαρή, ( χαχαχα.... γελάω μόνη μου όσο το σκέφτομαι, αγαπητό μου ημερολόγιο ) είπε:
« Εγώ τυμπανοπλαστική δεν κάνω. Καλύτερα να κουφαθώ να μην σ’ακούω ».
Και μου τό ' κλεισε! Ενώ ξέρω ότι καταβάθος την καθυσήχασα . Πλήρως. ;)
21.2.07
21 Φεβρουαρίου 2007 ( Υποψίες )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Δεν έχουμε βρει ακόμα το κομμάτι που λείπει από την οδοντοστοιχία της γιαγιάς. Κι αν θες την γνώμη μου, αγαπητό μου ημερολόγιο , ούτε πρόκειται να την βρούμε.
Η μητέρα μου πάλι , δεν πιστεύει ότι η μητέρα της μας δουλεύει. Μα τα σημάδια είναι όλα εκεί :
Η γιαγιά μου - που έχει ακόμα τα περισσότερα από τα δόντια της - μόνη της ζήτησε « να με πάτε στον οδοντογιατρό να μου δώσει κανένα φάρμακο να μην πονάει το δόντι μου».
Κι όταν άκουσε ότι ο πόνος οφείλεται στην φθορά κάποιας «γέφυρας» που πρέπει να αντικατασταθεί, αυτή ήταν που είπε στον γιατρό «δεν θα μου πεις εσύ τί γίνεται στο στόμα μου. Άσε τα παλαβά και δώσε μου κανένα φάρμακο».
Εμείς, κάναμε το λάθος να θεωρήσουμε εγκυρότερη την διάγνωση του οδοντιάτρου /οικογενειακού φίλου και πιέσαμε την γιαγιά να συμφωνήσει. Κι αυτή με την σειρά της φρόντισε να μας βγάλει την ψυχή - και την δική μας και του γιατρού- βρίσκοντας όποια δικαιολογία μπορείς να σκεφτείς για να μην παραλάβει το ανεπιθύμητο κομμάτι.
Έξι μήνες μετά, ο οδοντίατρος μας παρέδωσε την «γέφυρα», με μάτι που γυάλιζε , λέγοντας ότι έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως και ιατρικώς δυνατό .
Εμείς την παραδώσαμε στην γιαγιά.
Κι εκείνη δεν μίλησε.
Απλά, την επόμενη μέρα, ανακοίνωσε με ύφος αδιάφορο : « την έχασα ».
Η αθώα μητέρα μου, οργάνωσε το ψάξιμο: χώρισε το σπίτι σε τομείς, όρισε ομάδες ερεύνης, κατέγραψε τις κινήσεις μας. Μέχρι τα σκουπίδια ψάχναμε με γάντια χειρουργικά . ( χα! έπρεπε να δεις τα μούτρα της γειτόνισσας αγαπητό μου ημερολόγιο , αυτής που φορά μόνο άσπρα ρούχα για να μπορεί να τα περνάει όλα από την χλωρίνη ....)
Η μόνη που παρέμεινε ατάραχη και χωρίς να ψάχνει ήταν και είναι η γιαγιά.
Προσπάθησα να ρίξω φως στο μυστήριο με μια κατ' ιδίαν συζήτηση :
« Μεταξύ μας γιαγιά, την έκρυψες επειδή δεν την ήθελες. Έτσι δεν είναι;»
« Την έχασα σου είπα »
« Καλά, ο γιατρός έχει τα μέτρα και θα φτιάξει άλλη» μπλόφαρα.
« Να κοιτάς την δουλειά σου. Μόλις μαζέψω λεφτά θα την παραγγείλω μόνη μου» . Κι ακριβώς αυτά τα λόγια με κάνουν να υποψιάζομαι πως δεν θα ξαναδούμε ποτέ την «γέφυρα» της γιαγιάς, αφού ξέρω πως δεν τίθεται θέμα χρημάτων.
Κι ενώ η μητέρα μου εθελοτυφλεί, η γιαγιά διασκεδάζει : Δεν έχει δόντια να φάει λέει τα μπιφτέκια ατμού που της συνιστά ο παθολόγος, αλλά παραγγέλνει πίτσα με έξτρα τραγανή ζύμη. Δεν θέλει ζελέ αλλά δίπλες. Και δεν σταματάει ούτε τώρα με την σαρακοστή, αγαπητό μου ημερολόγιο . Χτες βράδυ, μούδωσε χρήματα λέγοντας « Κερνάω μηλόπιττες ». Η γιαγιά μου τρελλαίνεται για τις τραγανές γεμιστές μηλόπιτες , συγκεκριμένης αλυσίδας φαστφούντ. « Αν θες γλυκό, γιατί δεν τρως χαλβά όπως όλος ο κόσμος; » τόλμησα. « Ο χαλβάς δεν είναι γλυκό » αντιγύρισε. « Στην εποχή μου ήταν βρισιά ...»
Δεν έχουμε βρει ακόμα το κομμάτι που λείπει από την οδοντοστοιχία της γιαγιάς. Κι αν θες την γνώμη μου, αγαπητό μου ημερολόγιο , ούτε πρόκειται να την βρούμε.
Η μητέρα μου πάλι , δεν πιστεύει ότι η μητέρα της μας δουλεύει. Μα τα σημάδια είναι όλα εκεί :
Η γιαγιά μου - που έχει ακόμα τα περισσότερα από τα δόντια της - μόνη της ζήτησε « να με πάτε στον οδοντογιατρό να μου δώσει κανένα φάρμακο να μην πονάει το δόντι μου».
Κι όταν άκουσε ότι ο πόνος οφείλεται στην φθορά κάποιας «γέφυρας» που πρέπει να αντικατασταθεί, αυτή ήταν που είπε στον γιατρό «δεν θα μου πεις εσύ τί γίνεται στο στόμα μου. Άσε τα παλαβά και δώσε μου κανένα φάρμακο».
Εμείς, κάναμε το λάθος να θεωρήσουμε εγκυρότερη την διάγνωση του οδοντιάτρου /οικογενειακού φίλου και πιέσαμε την γιαγιά να συμφωνήσει. Κι αυτή με την σειρά της φρόντισε να μας βγάλει την ψυχή - και την δική μας και του γιατρού- βρίσκοντας όποια δικαιολογία μπορείς να σκεφτείς για να μην παραλάβει το ανεπιθύμητο κομμάτι.
Έξι μήνες μετά, ο οδοντίατρος μας παρέδωσε την «γέφυρα», με μάτι που γυάλιζε , λέγοντας ότι έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως και ιατρικώς δυνατό .
Εμείς την παραδώσαμε στην γιαγιά.
Κι εκείνη δεν μίλησε.
Απλά, την επόμενη μέρα, ανακοίνωσε με ύφος αδιάφορο : « την έχασα ».
Η αθώα μητέρα μου, οργάνωσε το ψάξιμο: χώρισε το σπίτι σε τομείς, όρισε ομάδες ερεύνης, κατέγραψε τις κινήσεις μας. Μέχρι τα σκουπίδια ψάχναμε με γάντια χειρουργικά . ( χα! έπρεπε να δεις τα μούτρα της γειτόνισσας αγαπητό μου ημερολόγιο , αυτής που φορά μόνο άσπρα ρούχα για να μπορεί να τα περνάει όλα από την χλωρίνη ....)
Η μόνη που παρέμεινε ατάραχη και χωρίς να ψάχνει ήταν και είναι η γιαγιά.
Προσπάθησα να ρίξω φως στο μυστήριο με μια κατ' ιδίαν συζήτηση :
« Μεταξύ μας γιαγιά, την έκρυψες επειδή δεν την ήθελες. Έτσι δεν είναι;»
« Την έχασα σου είπα »
« Καλά, ο γιατρός έχει τα μέτρα και θα φτιάξει άλλη» μπλόφαρα.
« Να κοιτάς την δουλειά σου. Μόλις μαζέψω λεφτά θα την παραγγείλω μόνη μου» . Κι ακριβώς αυτά τα λόγια με κάνουν να υποψιάζομαι πως δεν θα ξαναδούμε ποτέ την «γέφυρα» της γιαγιάς, αφού ξέρω πως δεν τίθεται θέμα χρημάτων.
Κι ενώ η μητέρα μου εθελοτυφλεί, η γιαγιά διασκεδάζει : Δεν έχει δόντια να φάει λέει τα μπιφτέκια ατμού που της συνιστά ο παθολόγος, αλλά παραγγέλνει πίτσα με έξτρα τραγανή ζύμη. Δεν θέλει ζελέ αλλά δίπλες. Και δεν σταματάει ούτε τώρα με την σαρακοστή, αγαπητό μου ημερολόγιο . Χτες βράδυ, μούδωσε χρήματα λέγοντας « Κερνάω μηλόπιττες ». Η γιαγιά μου τρελλαίνεται για τις τραγανές γεμιστές μηλόπιτες , συγκεκριμένης αλυσίδας φαστφούντ. « Αν θες γλυκό, γιατί δεν τρως χαλβά όπως όλος ο κόσμος; » τόλμησα. « Ο χαλβάς δεν είναι γλυκό » αντιγύρισε. « Στην εποχή μου ήταν βρισιά ...»
31.1.07
31 Ιανουαρίου 2007 ( Τίπς οικιακής οικονομίας )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
μπορώ πλέον να σε διαβεβαιώσω - από πρώτο χέρι- ότι: αν στο ατμοσίδερο αντί για νερό βάλεις 7-up, τότε σιδερώνεις τα ρούχα σου με ζεστή καραμέλα.
Και μ' αρέσει που αναδύω άρωμα ζαχαροπλαστείου... Και μ΄αρέσει που άμα με πιάσει λιγούρα μπορώ να χρησιμοποιήσω σαν σνακ το μανίκι μου...
Μου καρφώθηκε όμως η ιδέα πως οι καφέ κολλώδεις λεκέδες χαλάνε το ίματζ μου...
μπορώ πλέον να σε διαβεβαιώσω - από πρώτο χέρι- ότι: αν στο ατμοσίδερο αντί για νερό βάλεις 7-up, τότε σιδερώνεις τα ρούχα σου με ζεστή καραμέλα.
Και μ' αρέσει που αναδύω άρωμα ζαχαροπλαστείου... Και μ΄αρέσει που άμα με πιάσει λιγούρα μπορώ να χρησιμοποιήσω σαν σνακ το μανίκι μου...
Μου καρφώθηκε όμως η ιδέα πως οι καφέ κολλώδεις λεκέδες χαλάνε το ίματζ μου...
18.1.07
18 Ιανουαρίου 2007 ( Αίνιγμα;;;! )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
είναι άσχημη η συνήθεια του αδερφού μου να μιλά με γρίφους.
Για παράδειγμα, εχθές, ύστερα από πολύ πολύ πολύ καιρό, μού 'ρθε να παίξω πιάνο. Άνοιξα παρτιτούρες, ξεμούδιασα τα δαχτυλά μου και ξεκίνησα το ξεσκόνισμα αγαπημένων κομματιών. Και πάνω που βρήκα τον παλμό μου, στο τσακίρ κέφι του funeral song του Medelson, άκουσα τον αδερφό μου να σχολιάζει :
- Πολύ χριστιανικά παίζεις.
- Δηλαδή; ρώτησα
- Δεν ξέρει η δεξιά σου τί ποιεί η αριστερά σου! είπε και βρόντηξε την πόρτα βγαίνοντας.
Τί εννοούσε; Ε;
είναι άσχημη η συνήθεια του αδερφού μου να μιλά με γρίφους.
Για παράδειγμα, εχθές, ύστερα από πολύ πολύ πολύ καιρό, μού 'ρθε να παίξω πιάνο. Άνοιξα παρτιτούρες, ξεμούδιασα τα δαχτυλά μου και ξεκίνησα το ξεσκόνισμα αγαπημένων κομματιών. Και πάνω που βρήκα τον παλμό μου, στο τσακίρ κέφι του funeral song του Medelson, άκουσα τον αδερφό μου να σχολιάζει :
- Πολύ χριστιανικά παίζεις.
- Δηλαδή; ρώτησα
- Δεν ξέρει η δεξιά σου τί ποιεί η αριστερά σου! είπε και βρόντηξε την πόρτα βγαίνοντας.
Τί εννοούσε; Ε;
19.12.06
19 Δεκεμβρίου 2006 ( Σοβαρές αποφάσεις )
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
αρχίζει να με πιάνει πάλι αυτό που οι άλλοι αποκαλούν " μελαγχολία των εορτών" κι εγώ ονομάζω " παρατήστε με όλοι ήσυχη". Ως εκ τούτου :
Αποφασίζω και αναβάλλω τον εορτασμό χριστουγέννων/πρωτοχρονιάς για αργότερα που θα φτιάξει το κέφι μου.
Υ.Γ. να προμηθευτώ εγκαίρως DVD με θρίλλερ και σοκολατάκια...
αρχίζει να με πιάνει πάλι αυτό που οι άλλοι αποκαλούν " μελαγχολία των εορτών" κι εγώ ονομάζω " παρατήστε με όλοι ήσυχη". Ως εκ τούτου :
Αποφασίζω και αναβάλλω τον εορτασμό χριστουγέννων/πρωτοχρονιάς για αργότερα που θα φτιάξει το κέφι μου.
Υ.Γ. να προμηθευτώ εγκαίρως DVD με θρίλλερ και σοκολατάκια...
5.12.06
5 Δεκεμβρίου 2006 ( Ατυχήματα)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.
« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .
Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).
Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.
Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.
Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...
Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».
- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.
Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .
« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.
Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...
Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;
25.10.06
25 Οκτωβρίου 2006 ( Εκλογές ετεροδημοτών)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Το προπερασμένο Σαββατιάτικο πρωϊνό, ο αδερφός μου έριξε την ιδέα :
« Προλαβαίνουμε το απογευματινό πλοίο, πάμε στο νησί, ψηφίζουμε, γυρνάμε αύριο βράδυ και πέρνω δυό μέρες άδεια. Τί λέτε ;»
Η μητέρα μου, είπε , ότι είναι καλή εποχή για να κλαδέψει τον κισσό και τις τζατζαμινιές .
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά μου , είπε, ότι βαρέθηκε να ψηφίζει συνέχεια στο νησί και φέτος να ψηφίσουμε κάπου ορεινά.
Εγώ τους είπα στο καλό να πάνε , αλλά κατέβασαν μούτρα ομαδικά και είπαν αν δεν πάω δεν πάνε κι αν δεν πάνε θα με κάνουν να μετανιώσω που δεν ήθελα να πάω και δεν πήγαν . Και λύγισα.
Και πήγαμε στο νησί και η μέρα ήταν θαυμάσια και ασκήσαμε το εκλογικό μας καθήκον , εκτός της γιαγιάς που αποφάσισε να ακούσει τσάρλεστον μουσική από το γραμμόφωνο κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες.
Με την δύση του ήλιου και την ανακοίνωση ότι στο νησί θα υπάρξει δεύτερος εκλογικός γύρος , ο αδερφός μου έριξε άλλη ιδέα :
«Μένουμε ως την άλλη Κυριακή, ψηφίζουμε και πέρνω άλλες δυό μέρες άδεια. Τι λέτε; »
Η μητέρα μου, είπε , ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τον υπόλοιπο κήπο.
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά είπε ότι ήδη είχε κανονίσει με φιλενάδες της να πάνε για ξεφάντωμα στο πανηγύρι του Αγίου .
Εγώ είπα ότι έχουμε έρθει μόνο με τα ρούχα που φοράμε και να λογικευτούμε. Κανείς δεν πτοήθηκε . Και μείναμε.
Τρίτη πρωϊ , υπέροχου καιρού επιτρέποντος, αποφασίσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, όλα μαζί μιά κι έξω. Η εναλλακτική ενδυματολογική πρόταση για την περίσταση ήταν μαγιώ και σεντόνια φορεμένα ως χλαμύδες.
Πολύ το διασκεδάζαμε τριγυρίζοντας έτσι, ώσπου η μητέρα αποφάσισε πως το δεξί κλαδί τής ροδιάς στην άκρη του κήπου προσβάλει την αισθητική της και πρέπει να κοπεί.
Η αδερφή μου , είπε αχ ναι! αχ ναι!
Ο αδερφός μου, είπε, πως αυτός έχει όλες τις καλές ιδέες και δεν μπορεί να διεκπεραιώνει τα πάντα.
Η γιαγιά μου, είπε, να κόψουμε ολόκληρη την ροδιά και να φυτέψουμε μπανάνες που τις αρέσουν.
Εγώ είπα ότι το δεξί κλαδί της ροδιάς στην άκρη του κήπου είναι δυό στρέμματα μακρυά και κανέναν δεν ενοχλεί και να μην το ενοχλήσουμε κι εμείς, αλλά οι υπόλοιποι ήδη με έσπρωχναν προς την ροδιά κουβαλώντας το πριόνι και την παλιά, ξύλινη σκάλα.
Και ανέβηκα στην παλιά, ξύλινη, σάπια σκάλα κι έσπασε το πάνω σκαλί και πήρα σβάρνα τα υπόλοιπα και σκίστηκε στο σεντόνι μου κατά πλάτος και το πόδι μου κατά μήκος στις λάμες που συγκρατούσαν τα παλιά, ξύλινα, σάπια σκαλιά .
Η μητέρα μου, είπε ότι το κατάλαβε πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω την δουλειά.
Η αδερφή μου, είπε αχ όχι! αχ όχι !
Ο αδερφός μου, είπε πως μάλλον πήρα βάρος.
Η γιαγιά μου, είπε πως χάλασα το σετ των σεντονιών.
Εγώ είπα άουτς! και πριν αποφασίσω αν θα κλάψω, θα γελάσω ή θα τους βρίσω, με έσπρωχναν προς το σπίτι τρομαγμένοι από το μπόλικο αίμα.
Η μητέρα μου, είπε, πώς πρέπει να κάνω αντιτετανικό ορό.
Η αδερφή μου , είπε, πως κανείς μας δεν ξέρει να κάνει ενέσεις.
Ο αδερφός μου, είπε, πως είναι θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε να κάνουμε ενέσεις.
Η γιαγιά, είπε να με κλείσουν στην αποθήκη πριν αρχίσω να αφρίζω και να δαγκώνω όπως το σκυλί τού γείτονα προπολεμικά.
Εγώ είπα ότι όντως θα τους δαγκώσω αν δεν σωπάσουν.
Η μητέρα μου, με κοίταξε ανήσυχη. Kαλύτερα να την πάμε στο νοσοκομείο είπε.
Μετά τις πρώτες βοήθειες να την κοιτάξει και ψυχίατρος είπε η αδερφή μου.
Καλύτερα να την πάμε πρώτα στον ψυχίατρο είπε ο αδερφός μου.
Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμφανιστώ δημόσια φορώντας λουλουδάτο σεντόνι, είπα εγώ.
Προκειμένου να πάψω την γκρίνια , ευχαρίστως μού δίνει το δικό της ριγέ σεντόνι, είπε η γιαγιά μου.
Εκείνη την στιγμή έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω εξ αρχής: έβαλα τα κλάματα. Κι έκλεισαν τα στόματα κι άνοιξαν οι αγκαλιές. Κι όχι μόνο με συνόδευσαν όλοι μαζί στο νοσοκομείο, αφού στέγνωσαν τα ρούχα μας - χωρίς άλλες αντιρρήσεις - αλλά το κανάκεμα συνεχίστηκε καθ'όλην την εκδρομή μας.
Φαντάσου, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δεν σχολίασαν ούτε καν την απόφασή μου να μαζέψω κοχύλια με την γιαγιά στην παραλία αντί να πάω να ψηφίσω...
Το προπερασμένο Σαββατιάτικο πρωϊνό, ο αδερφός μου έριξε την ιδέα :
« Προλαβαίνουμε το απογευματινό πλοίο, πάμε στο νησί, ψηφίζουμε, γυρνάμε αύριο βράδυ και πέρνω δυό μέρες άδεια. Τί λέτε ;»
Η μητέρα μου, είπε , ότι είναι καλή εποχή για να κλαδέψει τον κισσό και τις τζατζαμινιές .
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά μου , είπε, ότι βαρέθηκε να ψηφίζει συνέχεια στο νησί και φέτος να ψηφίσουμε κάπου ορεινά.
Εγώ τους είπα στο καλό να πάνε , αλλά κατέβασαν μούτρα ομαδικά και είπαν αν δεν πάω δεν πάνε κι αν δεν πάνε θα με κάνουν να μετανιώσω που δεν ήθελα να πάω και δεν πήγαν . Και λύγισα.
Και πήγαμε στο νησί και η μέρα ήταν θαυμάσια και ασκήσαμε το εκλογικό μας καθήκον , εκτός της γιαγιάς που αποφάσισε να ακούσει τσάρλεστον μουσική από το γραμμόφωνο κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες.
Με την δύση του ήλιου και την ανακοίνωση ότι στο νησί θα υπάρξει δεύτερος εκλογικός γύρος , ο αδερφός μου έριξε άλλη ιδέα :
«Μένουμε ως την άλλη Κυριακή, ψηφίζουμε και πέρνω άλλες δυό μέρες άδεια. Τι λέτε; »
Η μητέρα μου, είπε , ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τον υπόλοιπο κήπο.
Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!
Η γιαγιά είπε ότι ήδη είχε κανονίσει με φιλενάδες της να πάνε για ξεφάντωμα στο πανηγύρι του Αγίου .
Εγώ είπα ότι έχουμε έρθει μόνο με τα ρούχα που φοράμε και να λογικευτούμε. Κανείς δεν πτοήθηκε . Και μείναμε.
Τρίτη πρωϊ , υπέροχου καιρού επιτρέποντος, αποφασίσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, όλα μαζί μιά κι έξω. Η εναλλακτική ενδυματολογική πρόταση για την περίσταση ήταν μαγιώ και σεντόνια φορεμένα ως χλαμύδες.
Πολύ το διασκεδάζαμε τριγυρίζοντας έτσι, ώσπου η μητέρα αποφάσισε πως το δεξί κλαδί τής ροδιάς στην άκρη του κήπου προσβάλει την αισθητική της και πρέπει να κοπεί.
Η αδερφή μου , είπε αχ ναι! αχ ναι!
Ο αδερφός μου, είπε, πως αυτός έχει όλες τις καλές ιδέες και δεν μπορεί να διεκπεραιώνει τα πάντα.
Η γιαγιά μου, είπε, να κόψουμε ολόκληρη την ροδιά και να φυτέψουμε μπανάνες που τις αρέσουν.
Εγώ είπα ότι το δεξί κλαδί της ροδιάς στην άκρη του κήπου είναι δυό στρέμματα μακρυά και κανέναν δεν ενοχλεί και να μην το ενοχλήσουμε κι εμείς, αλλά οι υπόλοιποι ήδη με έσπρωχναν προς την ροδιά κουβαλώντας το πριόνι και την παλιά, ξύλινη σκάλα.
Και ανέβηκα στην παλιά, ξύλινη, σάπια σκάλα κι έσπασε το πάνω σκαλί και πήρα σβάρνα τα υπόλοιπα και σκίστηκε στο σεντόνι μου κατά πλάτος και το πόδι μου κατά μήκος στις λάμες που συγκρατούσαν τα παλιά, ξύλινα, σάπια σκαλιά .
Η μητέρα μου, είπε ότι το κατάλαβε πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω την δουλειά.
Η αδερφή μου, είπε αχ όχι! αχ όχι !
Ο αδερφός μου, είπε πως μάλλον πήρα βάρος.
Η γιαγιά μου, είπε πως χάλασα το σετ των σεντονιών.
Εγώ είπα άουτς! και πριν αποφασίσω αν θα κλάψω, θα γελάσω ή θα τους βρίσω, με έσπρωχναν προς το σπίτι τρομαγμένοι από το μπόλικο αίμα.
Η μητέρα μου, είπε, πώς πρέπει να κάνω αντιτετανικό ορό.
Η αδερφή μου , είπε, πως κανείς μας δεν ξέρει να κάνει ενέσεις.
Ο αδερφός μου, είπε, πως είναι θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε να κάνουμε ενέσεις.
Η γιαγιά, είπε να με κλείσουν στην αποθήκη πριν αρχίσω να αφρίζω και να δαγκώνω όπως το σκυλί τού γείτονα προπολεμικά.
Εγώ είπα ότι όντως θα τους δαγκώσω αν δεν σωπάσουν.
Η μητέρα μου, με κοίταξε ανήσυχη. Kαλύτερα να την πάμε στο νοσοκομείο είπε.
Μετά τις πρώτες βοήθειες να την κοιτάξει και ψυχίατρος είπε η αδερφή μου.
Καλύτερα να την πάμε πρώτα στον ψυχίατρο είπε ο αδερφός μου.
Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμφανιστώ δημόσια φορώντας λουλουδάτο σεντόνι, είπα εγώ.
Προκειμένου να πάψω την γκρίνια , ευχαρίστως μού δίνει το δικό της ριγέ σεντόνι, είπε η γιαγιά μου.
Εκείνη την στιγμή έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω εξ αρχής: έβαλα τα κλάματα. Κι έκλεισαν τα στόματα κι άνοιξαν οι αγκαλιές. Κι όχι μόνο με συνόδευσαν όλοι μαζί στο νοσοκομείο, αφού στέγνωσαν τα ρούχα μας - χωρίς άλλες αντιρρήσεις - αλλά το κανάκεμα συνεχίστηκε καθ'όλην την εκδρομή μας.
Φαντάσου, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δεν σχολίασαν ούτε καν την απόφασή μου να μαζέψω κοχύλια με την γιαγιά στην παραλία αντί να πάω να ψηφίσω...
5.10.06
5 Οκτωβρίο 2006 ( Ζώδιο παρορμητικό )
Αγαπητό μου ημερολόγιο ,
Ο κόσμος είναι άδικος . Το σόϊ σύσσωμο μ' έβαλε στην οικογενειακή μαύρη λίστα και δεν είναι καν δικό μου φταίξιμο!
Φταίω εγώ που σώνει και καλά έπρεπε να παρευρεθώ για συμπαράσταση, λέει, στην εκταφή της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ πού είχαμε μαζευτεί 6-7 γυναίκες για συμπαράσταση ,ξαναλέει , που είχαμε καιρό να τα πούμε μεταξύ μας ;
Φταίω εγώ που ο κύριος που έκανε την εκσκαφή δεν βρήκε ενδιαφέρον στην συζήτησή μας και εκνευρίστηκε από το μπλαμπλά και από την θεία Τασία που επέμενε να βγαίνει σε κομμάτια ;
Φταίω εγώ που ξεστόμισε με υποτιμητικό ύφος εκείνο το : " δεν αφήνετε την πάρλα κυρίες μου και κοιτάξτε να δώσετε κα'να χέρι" ;
Φταίω εγώ που είμαι αναγκασμένη - εκ ζωδίου - να φέρομαι παρορμητικά;
Φταίω εγώ που έσκυψα, σήκωσα και του έτεινα το χέρι της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ που η ξαδέρφη μου λιποθύμισε ακριβώς πάνω από την υπόλοιπη θεία Τασία και τον κύριο εκσκαφέα;
Γιατί πρέπει να φταίω εγώ για όλα; ε; ΓΙΑΤΙ;
Υ.Γ. Μεταξύ μας , πάντως αγαπητό μου ημερολόγιο , πολύ διασκέδασα και είμαι σίγουρη πως τό ίδιο καλά πέρασε από κεί που μας έβλεπε και η γλυκειά μου καλαμπουρτζού θεία Τασία ...
Ο κόσμος είναι άδικος . Το σόϊ σύσσωμο μ' έβαλε στην οικογενειακή μαύρη λίστα και δεν είναι καν δικό μου φταίξιμο!
Φταίω εγώ που σώνει και καλά έπρεπε να παρευρεθώ για συμπαράσταση, λέει, στην εκταφή της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ πού είχαμε μαζευτεί 6-7 γυναίκες για συμπαράσταση ,ξαναλέει , που είχαμε καιρό να τα πούμε μεταξύ μας ;
Φταίω εγώ που ο κύριος που έκανε την εκσκαφή δεν βρήκε ενδιαφέρον στην συζήτησή μας και εκνευρίστηκε από το μπλαμπλά και από την θεία Τασία που επέμενε να βγαίνει σε κομμάτια ;
Φταίω εγώ που ξεστόμισε με υποτιμητικό ύφος εκείνο το : " δεν αφήνετε την πάρλα κυρίες μου και κοιτάξτε να δώσετε κα'να χέρι" ;
Φταίω εγώ που είμαι αναγκασμένη - εκ ζωδίου - να φέρομαι παρορμητικά;
Φταίω εγώ που έσκυψα, σήκωσα και του έτεινα το χέρι της θείας Τασίας;
Φταίω εγώ που η ξαδέρφη μου λιποθύμισε ακριβώς πάνω από την υπόλοιπη θεία Τασία και τον κύριο εκσκαφέα;
Γιατί πρέπει να φταίω εγώ για όλα; ε; ΓΙΑΤΙ;
Υ.Γ. Μεταξύ μας , πάντως αγαπητό μου ημερολόγιο , πολύ διασκέδασα και είμαι σίγουρη πως τό ίδιο καλά πέρασε από κεί που μας έβλεπε και η γλυκειά μου καλαμπουρτζού θεία Τασία ...
17.9.06
17 Σεπτεμβρίου 2006 ( Ομολογίες)
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
υπέπεσα στο αμάρτημα της ζήλιας και του φθόνου : Ζηλεύω όσους καθημερινά καταγράφουν στα δικά τους ημερολόγια χιλιάδες ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς. Φθονώ όσους καθημερινά ανακαλύπτουν γεγονότα , σχολιάζουν καταστάσεις και προβληματίζονται επ' αυτών , διανθίζοντας τις σελίδες τους με φωτογραφίες και ανάλογη μουσική ( πολύ ζηλεύω όταν βάζουν και μουσική , ιδίως χορευτική ). Πού τα σκέφτονται όλοι αυτοί όλα αυτά;
Η φίλη μου η Νίνα λέει να μην ανησυχώ. Είναι που είμαι,λέει, στην κοσμάρα μου , λέει, και δεν σκέφτομαι καθόλου , λέει, και τίποτε δεν με προβληματίζει, λέει. Μα πώς μπορεί να το λέει αυτό; Δεν είμαι εγώ σκεπτόμενη και προβληματική;
Για να μου φτιάξει το κέφι η Νίνα και να μου δώσει κίνητρα για προβλήματα , αναμόρφωσε την εικόνα σου αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως οι σκέψεις, η χορευτική μουσική και τα προβλήματα δεν ήρθαν.
Αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ποτέ δεν θα γίνεις ένα ημερολόγιο σοφιστικέ. Πρέπει να αρκεστείς στο φιστικέ...
Υ.Γ. Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Νίνα για το σοκολατορολόι μου και να αγοράσω ροζ λουκούμια.
υπέπεσα στο αμάρτημα της ζήλιας και του φθόνου : Ζηλεύω όσους καθημερινά καταγράφουν στα δικά τους ημερολόγια χιλιάδες ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς. Φθονώ όσους καθημερινά ανακαλύπτουν γεγονότα , σχολιάζουν καταστάσεις και προβληματίζονται επ' αυτών , διανθίζοντας τις σελίδες τους με φωτογραφίες και ανάλογη μουσική ( πολύ ζηλεύω όταν βάζουν και μουσική , ιδίως χορευτική ). Πού τα σκέφτονται όλοι αυτοί όλα αυτά;
Η φίλη μου η Νίνα λέει να μην ανησυχώ. Είναι που είμαι,λέει, στην κοσμάρα μου , λέει, και δεν σκέφτομαι καθόλου , λέει, και τίποτε δεν με προβληματίζει, λέει. Μα πώς μπορεί να το λέει αυτό; Δεν είμαι εγώ σκεπτόμενη και προβληματική;
Για να μου φτιάξει το κέφι η Νίνα και να μου δώσει κίνητρα για προβλήματα , αναμόρφωσε την εικόνα σου αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως οι σκέψεις, η χορευτική μουσική και τα προβλήματα δεν ήρθαν.
Αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ποτέ δεν θα γίνεις ένα ημερολόγιο σοφιστικέ. Πρέπει να αρκεστείς στο φιστικέ...
Υ.Γ. Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Νίνα για το σοκολατορολόι μου και να αγοράσω ροζ λουκούμια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)